26 Ιουλίου 2018

Ο εργολάβος στο δρόμο με τις κουκουναριές


..ΟΤΑΝ ΦΥΤΕΥΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (ΑΘΗΝΑ 2004) ΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ ΜΑΡΑΘΩΝΟΣ….

Λεωφόρος Μαραθώνος σε δήθεν ρόλο αντιπυρικής ζώνης αλλά σε ρόλο στυγνού «φονιά»…!!

Απορούν πως πέρασε η φωτιά απέναντι, γιατί σκότωσε και γιατί κατέστρεψε…

Πέρασαν 15 χρόνια και οι κουκουναριές που φύτεψαν οι εργολάβοι δεξιά και αριστερά της λεωφόρου Μαραθώνα, έγιναν πλέον μεγάλα δένδρα….

Όποιος πέρναγε τελευταία τις παρατηρούσε, τις θαύμαζε παρατεταγμένες κατά μήκος ενώ ένα πιο παρατηρητικό μάτι έβλεπε ότι οι κόμες τους όλο και μείωναν την απόσταση των δύο άκρων της λεωφόρου…., χώρια που οι «έξυπνοι» που σχεδίασαν και τις πρότειναν τότε, τις φύτευαν εκεί που τελείωνε η επίσης φονική Χαλέπιος Πέυκη….

Δύο άκρως εύφλεκτα είδη δένδρων δίπλα δίπλα και απέναντι του δρόμου να κοιτάζονται….. Δεν χρειάζεται καμία πρωτότυπη επιστημονική εξήγηση, με 7 και 8 Μποφώρ, ο συνδυασμός αυτός κυριολεκτικά μηδένισε τον ρόλο της λεωφόρου ως αντιπυρικής λωρίδας και η φωτιά πέρασε «άνετα» με κατεύθυνση τη θάλασσα αφού μηδένισε κάθε ίχνος ζωής στο πέρασμά της….

Έτσι, ανάμεσα στα τόσα και τόσα χωροταξικά, πολεοδομικά και αναρίθμητα λάθη της πιο επιπόλαιης, της πιο απρογραμμάτιστης και πιο «ανοργάνωτης πολιτείας» του πλανήτη, ας προσθέσουμε και την λεωφόρο Μαραθώνος….

Θα μπορούσαν τότε οι φωστήρες της «Ολυμπιακής Οδοποιίας» που έσκαβαν και φύτευαν με συνοπτικές διαδικασίες ότι νάναι και όπου νάναι…, να προβλέψουν και να μεταμορφώσουν την λεωφόρο σε πραγματική αντιπυρική ζώνη φυτεύοντας, όπως έκαναν σε κάποια σημεία…., π.χ. με πλατάνια (λίγα επιβίωσαν, λόγω έλλειψης συντήρησης και φροντίδας), και με άλλα δένδρα πολύ λιγότερο εύφλεκτα και φυλλοβόλα, αποψιλώνοντας πρώτα τα φονικά πεύκα σε βάθος 40-50 μέτρων ζώνης εκατέρωθεν της λεωφόρου και αντικαθιστώντας τα με άλλα πλατύφυλλα (φλαμουριές, λεύκες, φτελιές, κουτσοπιές, κερλεουτέριες, σοφόρες, ακακίες, μουριές, πλατανομουριές, κατάλπες, προύνους, μελίες, πασχαλιές, και πολλά ακόμη…) και χωρίς βέβαια να τσιγκουνευτούν το πότισμα με σταγόνες, οπότε σήμερα θα είχαμε μια πρώτης τάξεως αντιπυρική ασπίδα όλων των οικισμών κάτω από τον δρόμο η οποία θα καθυστερούσε την φωτιά, ίσως και το πέρασμά της απέναντι, που με μια κουκουνάρα είναι θέμα δευτερολέπτων…..

Αξίζει να αναφέρουμε ότι το κοινό κυπαρίσσι της Μεσογείου (Cupressus sempervirens var. Horizontalis) μετά από παρατηρήσεις σε καταστροφικές πυρκαγιές στην Ισπανία παρέμεινε άκαυτο όταν ήταν φυτεμένο σε πυκνούς σχηματισμούς (π.χ. πλατιές λωρίδες και συστάδες) και λειτούργησε ως προστατευτική ζώνη…. Το φαινόμενο αποδίδεται στο γεγονός ότι το κυπαρίσσι τους θερινούς μήνες αποθηκεύει πολύ νερό στους ιστούς του και μόλις ενσκήψει φωτιά και υψηλές θερμοκρασίες, μεγάλες ποσότητες νερού από τα αποθέματα του φυτού εξατμίζονται στο άμεσο περιβάλλον, γεγονός που καθυστερεί ή και παρεμποδίζει την ανάφλεξη….!!

Όλα εξαρτώνται από το πόσο σκεφτόμαστε, πόση χρήση κάνουμε της γνώσης και της επιστημονικής κοινότητας, πώς σχεδιάζουμε το περιβάλλον μας, την οδοποία, τις αναδασώσεις και την πυροπροστασία με γνώμονα τον «τόπο» (χώρο) και τον χρόνο…

Στη χώρα μας προέχει ο γενικός παντογνώστης «εργολάβος», αυτός «διαμορφώνει», αυτός κερδίζει (με χίλια δυο κόλπα) τους διαγωνισμούς ενός επίσης αναξιόπιστου Δημοσίου, αυτός αποκτά τις άδειες κατασκευής, αυτός παραποιεί τα σχέδια και περιφρονεί, κωφεύει ή παραβιάζει κατά το δοκούν τον "επιστημονικό" κανόνα όπου αυτός υπάρχει και έχει σχέση με το πράσινο και το τοπίο…. (πάντα με την ανοχή του άθλιου δημοσίου…)…

Παρατηρούμε πολύ συχνά αναδασώσεις από συλλογικότητες, προσκόπους, σχολεία, κανάλια (σπάνια πλέον από τις δασικές υπηρεσίες) και βλέπουμε να φυτεύονται "ότι υπάρχει" διαθέσιμο, ξανά κωνοφόρα, ξανά εύφλεκτα είδη, ξανά τα ίδια και τα ίδια και κανένας δεν συμβουλεύει κανέναν, κανένας δεν παράγει τα κατάλληλα είδη με την σκέψη στη φωτιά και την αντιδιάβρωση, τα αντιπλημμυρικά φαινόμενα, κλπ, και κανένας δεν νοιάζεται ούτε και ξέρει, αλλά ούτε και ενδιαφέρεται να μάθει.. Το μόνο που σκέφτονται είναι να ποζάρουν μπροστά στις κάμερες με ένα δενδράκι στα χέρια.... Το "περιβάλλον" που σώζει ζωές έγινε κι' αυτό "επικοινωνιακό" εργαλείο "επώνυμων", "δημάρχων", αστέρων κάθε είδους... και ακόμα δεν κατάλαβαν ότι όταν το βιάζουν, αυτό "σκοτώνει"....!!

Όλα αυτά, μαζί με την άγνοια, την εγκληματική παραπληροφόρηση (εργολάβοι και πληροφόρηση σε τούτη τη χώρα είναι ένα και το αυτό μαγαζί…) την ανοχή στην συνδιαλλαγή, στην παρανομία, στην εξοργιστική περιφρόνηση σε καινοτομίες και στον καλό παραδειγματισμό "του τι συμβαίνει ανά τον κόσμο", συνθέτουν την "καταστροφή" και το «φονικό» που βιώνουμε κατά καιρούς και τώρα πλέον πολύ συχνότερα…, και με πάντα παρούσα την χειρότερη των ευθυνών, την πιο ένοχη και την πιο προκλητική που είναι η "πολιτική ευθύνη", όσο και να προσπαθούν να υπεκφεύγουν..!!

Σταμάτης Σεκλιζιώτης (*)

(*) Γεωπόνου (ΑΠΘ) – Δρα Αρχιτέκτονα Τοπίου
(MPhil, PhD Birmingham UK)
Πρώην Β Γεωργικού Ακολούθου FAS/USDA (*)

(*) O Δρ Σ. Σεκλιζιώτης μεταξύ άλλων διακρίσεων, έχει τιμηθεί δύο φορές (2002 και 2009) με τα Βραβεία Αριστείας για το Αγροτικό Ρεπορτάζ (Honorary Awards «Excellence in Reporting») του Υπ. Γεωργίας των ΗΠΑ, USDA

27 Ιουνίου 2018

Η 10η τοιχογραφία του φετινού ArtWalk 3 ,για τον καλό μας άνθρωπο


Η ομάδα politicalstencil.com αποτίει φόρο τιμής στον σπουδαίο Έλληνα ηθοποιό σχεδόν επτά χρόνια μετά τον θάνατο του. Το έργο βρίσκεται σε τοίχο της Λεωφόρου Γούναρη,στην Πάτρα, με την χορηγία της Κινηματογραφικής Λέσχης Πατρών ενώ έμπνευση αποτέλεσε η αφίσα της ταινίας «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση.
(από news.gr)


25 Ιουνίου 2018

Η «πράσινη» ανάπτυξη το όχημα για την καταστροφή και τη λεηλασία των Αγράφων


Γράφει ο Θωμάς Μούστος από tetartopress

Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα που χρησιμοποιείται, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ουσιαστικά η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά, δεν είναι παρά μια προσπάθεια να μακιγιαριστεί η αδιάκοπη επίθεσή τους πάνω στην κοινωνία, καθώς και η απρόσκοπτη λεηλασία και καταστροφή του φυσικού κόσμου. Μια προσπάθεια να κρυφτούν τα καταφανή εγκλήματα που πραγματώνονται καθημερινά απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία και τη φύση. Αν ανάπτυξη, πρόοδος και έξοδος στις αγορές σημαίνει μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, δουλειά την Κυριακή, καθημερινός θάνατος στους χώρους εργασίας, πλειστηριασμοί σπιτιών, τότε μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει η ανάπτυξη, «πράσινη» ή όχι, για το φυσικό περιβάλλον και τους τοπικούς πληθυσμούς.

Οι αποψιλώσεις των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των πολικών πάγων, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που δημιουργεί η κρατική – καπιταλιστική επιθετικότητα. Οι ανυπολόγιστες συνέπειες που έχει για ολόκληρο τον πλανήτη η καταστροφή και η λεηλασία του φυσικού κόσμου, είναι απότοκο της διαρκούς και ανηλεούς επίθεσης πάνω στη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες, που στόχο έχει τη μεγιστοποίηση του κέρδους προς όφελος των αφεντικών καθώς και τον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών.

24 Ιουνίου 2018

Φτου ‘ ξελευθερία για όλους ρε παιδιά..


"Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα.
- Ένα καλό παιχνίδι, για το Θεό.
Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει."


"Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο. Καθώς το ποδόσφαιρο κατέληξε να γίνει βιομηχανία, εξορίστηκε σιγά σιγά η ομορφιά που πηγάζει από την απόλαυση να παίζεις και μόνο. Στον κόσμο μας σήμερα, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει οτιδήποτε άχρηστο, και είναι άχρηστο οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδος. Κανείς δεν κερδίζει από αυτή την τρέλα που κάνει τον άντρα να γίνεται για λίγο παιδί, να παίζει δηλαδή όπως παίζει ένα πιτσιρίκι με το τόπι του ή μια γάτα με ένα κουβάρι μαλλί· μπαλαρίνα που χορεύει πετώντας στον αέρα ένα ελαφρύ μπαλόνι, μάλλινο κουβάρι που κυλά αβίαστα: να παίζει χωρίς να ξέρει καν ότι παίζει, χωρίς σκοπό, χωρίς χρονόμετρο και χωρίς διαιτητή. Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα, σε ποδόσφαιρο προς θέαση, με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς θεατές, και αυτό το θέαμα έχει γίνει μια από τις πλέον κερδοφόρες οικονομικές δραστηριότητες παγκοσμίως. Οργανώνεται όχι για να γίνει παιχνίδι αλλά για να εμποδιστεί να είναι παιχνίδι. Η τεχνοκρατία του επαγγελματικού αθλητισμού έχει επιβάλει ένα ποδόσφαιρο ταχύτητας και δύναμης, που απαρνείται τη χαρά, σκοτώνει τη φαντασία και απαγορεύει την τόλμη. Ευτυχώς, εμφανίζεται ακόμα στα γήπεδα, αν και περιστασιακά, κάποιο τολμηρό αγρίμι που ξεφεύγει από το πλάνο, και διαπράττει το σφάλμα να τα βάλει με ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα, τον διαιτητή και το κοινό στις κερκίδες, για την απόλαυση και μόνο του κορμιού, που ορμά στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας."

Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως (απόσπασμα) -Ε Γκαλεάνο
Εκδόσεις Πάπυρος 

30 Μαΐου 2018

Η είδηση και ο ποιητής


Η είδηση:
Με απόφαση Συγκλήτου ..Επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών του ΤΕΙ Ηπείρου ,στην Πρέβεζα,αναγορεύτηκε ο Ιφκλείδης Τσακαλώτος για την προσφορά του στην οικονομική επιστήμη.

Ο ποιητής (Κ.Γ. Καρυωτάκης, Πρέβεζα):
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

 

ΥΓ. Απο κει άντλησαν οι άνθρωποι το χρήμα τους ,αντλούν και τις ιδέες τους (σχολιάζει στο βιβλίο του "ο Λόρκα και οι ρίζες" ο Τ.Λιγνάδης για τον δωσολογισμό του πνεύματος ...)


22 Μαΐου 2018

Ωδή στον Παύλο Τσίμα.



Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζωνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αγελαδινό λόου φατ γιαούρτι
όπως αυτά που συνηθούν και δίνουν οι διαιτολόγοι
που από έναν γέρο γαλατά αγόρασα απ'τη στάνη


Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο γαλακτοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια,
ορθόν πλάι σε μαλακά τυριά και σε βαρέλια φέτα,
να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

«Ετούτο το γιαούρτι, εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το `χει πήξει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το `χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει λερώσει.

Ο Δον Μπαζίλιο λέρωσε μ’ αυτό τη Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του γιατί τον απατούσε.
ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
με το γιαούρτι τούτο εδώ κρυφά λιμοκτονούσε.

Ένας αράπης τη μικρή (λ)ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος τσοπάνης Ιταλός ένα Γραικό κτηνοτρόφο.

Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, ένα κεσέ κι μία πέτσα έχει,
είναι αλαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο να πετάξεις.»
Πόσο έχει; Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις φάτο.

Ένα γιαούρτι έχω λευκό, στη ζωνη μου πηγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να λερώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά λεκιάσω τον εαυτό μου...
  
Γιάννης Χασανάκος
ο λόγος εδω