22 Οκτωβρίου 2017

το παραμύθι του χωριού Ρόκα ντι Καλντέ


"Μια φορά κι έναν καιρό,στην απότομη πλαγιά εκείνης της κορυφής που ορθώνεται πάνω από τη λίμνη… εκεί πάνω, ήταν χτισμένο ένα χωριό που ονομαζόταν Καλντέ που, μέρα με τη μέρα, γλιστρούσε ολόκληρο προς το βάθος του γκρεμού. Ήταν ένα πανέμορφο χωριό μ’ ένα καμπαναριό, μ’ ένα κάστρο σκαρφαλωμένο στην κορυφή, μ’ ένα σμάρι σπίτια κτισμένα το ένα πάνω απ’ τ’ άλλο. “Έι…” φώναζαν οι αγρότες και οι ψαράδες του βάθους της κοιλάδας, “προσέξτε, γλιστράτε… φύγετε από εκεί πάνω!” Οι κάτοικοι του χωριού όμως δεν άκουγαν, αντίθετα γελούσαν, αστειεύονταν, κορόιδευαν: “Κάνετε τους πονηρούς, προσπαθείτε να μας τρομοκρατήσετε, για να μας πείσετε να το βάλουμε στα πόδια, να φύγουμε αφήνοντας τα σπίτια και τα χωράφια μας ώστε να τα πάρετε εσείς. Δεν σφάξανε!” Κι έτσι συνέχισαν να ποτίζουν τ’ αμπέλια τους, να οργώνουν τα χωράφια, να παντρεύονται, να κάνουν έρωτα, να πηγαίνουν στη λειτουργία. Ένιωθαν τον βράχο να γλιστράει κάτω από τα θεμέλια των σπιτιών τους, αλλά δεν ανησυχούσαν: “Μια απλή καθίζηση είναι…” καθησύχαζαν τους εαυτούς τους.

Ο μεγάλος βράχος βούλιαζε σιγά σιγά μέσα στη λίμνη. “Προσέξτε, τα πόδια σας είναι ήδη στο νερό!” τους φώναζαν από την ακτή. “Μα τι λέτε, είναι το νερό που τρέχει από τις πηγές, μόνο που είναι πιο υγρό”, έλεγαν· κι έτσι, αργά αλλά αναπόφευκτα, ολόκληρο το χωριό βυθιζόταν στη λίμνη.

Γκλου… γκλου… πλαφ… βυθίζονται σπίτια, άντρες, γυναίκες, δύο άλογα, τρία γαϊδούρια… γκλου… γκλου… Ο ιερέας συνέχισε απαθής να εξομολογεί μια καλόγρια: “Σου δίνω… άφεση… γκλου… αμαρτιών… γκλου… Αμήηη… γκλου…” Ο πύργος εξαφανίζεται, βουλιάζει και το καμπαναριό μαζί με τις καμπάνες: ντον… ντιν… ντοπ… πλοκ…

Ακόμα και σήμερα, διηγιόταν ο γέρος φυσητής του γυαλιού, αν σκύψει κανείς από την άκρη του βράχου που εξέχει σ’ εκείνο το σημείο της λίμνης… κι αν εκείνη τη στιγμή ξεσπάσει μια καταιγίδα και οι αστραπές κατορθώσουν να φωτίσουν το βάθος του νερού, διακρίνεται –απίστευτο πράγμα!– το βουλιαγμένο χωριό, με τα σπίτια και τους δρόμους ακόμη άθικτα, και, σαν σε ζωντανή φάτνη, φαίνονται εκείνοι οι κάτοικοι του παλιού κάστρου, που περπατάνε ακόμα… και πεισματικά επαναλαμβάνουν: “Δεν συνέβη τίποτα”. Τα ψάρια περνάνε μπροστά από τα μάτια τους… δίπλα από τ’ αυτιά τους… “Μην ανησυχείτε!… Είναι μονάχα ένας τύπος ψαριού που έμαθε να κολυμπάει στον αέρα”, σχολιάζουν. “Αψού!” “Γείτσες!” “Ευχαριστώ… έχει λίγη υγρασία σήμερα… είναι πιο νοτισμένα από χθες… αλλά όλα πάνε καλά!” “Έχουν βουλιάξει, αλλά γι’ αυτούς δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα”…"

Ντάριο Φο ,στην τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας, Στοκχόλμη 1997

Το απόσπασμα της ομιλίας του Ντάριο Φο από τις σελίδες του Καστανιώτη
φωτογραφία : Από τη μπροσούρα του Scottish International Storytelling Festival 2016

16 Οκτωβρίου 2017

Τα Κοινά Αγαθά και οι Αγώνες Υπεράσπισής τους


Νίκη Δημητριάδη*

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα στην Ελλάδα, όπου κράτος και κεφάλαιο προχωρούν στην καταστροφή και ιδιοποίηση των κοινών αγαθών, θυσιάζοντας το φυσικό περιβάλλον και τη ζωή των κοινοτήτων, με μοναδικό σκοπό την κερδοσκοπία των λίγων. Η λίστα είναι μεγάλη, είτε πρόκειται για την κατασκευή καταστροφικών έργων, την εξόρυξη μεταλλευμάτων και λιγνίτη, την αποψίλωση δασών ή την εμπορευματοποίηση και το ξεπούλημα των φυσικών κοινών.

Τα μεταλλεία χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική, ένα απ’ τα πιο γνωστά παραδείγματα, προκαλούν την υποβάθμιση και μόλυνση του νερού, του αέρα και του εδάφους της περιοχής, την καταστροφή της τοπικής οικονομίας και της υγείας των κατοίκων, και τελικά θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη των τοπικών κοινοτήτων.

Το φαραωνικό φράγμα του Αχελώου στη Μεσοχώρα, θα καταποντίσει μεγάλο τμήμα του οικισμού της Μεσοχώρας, και θα προκαλέσει ανυπολόγιστες συνέπειες στο τοπικό οικοσύστημα αλλά και στις κοινότητες που εξαρτώνται απ’ αυτό. (Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η περιβαλλοντική αδειοδότηση του ΥΗΕ υπογράφηκε από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πολύ πρόσφατα, μόλις στις 2 Αυγούστου). Η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, σε συνδυασμό με τη λεηλασία από τις εταιρίες εμφιάλωσης, της κατασκευής μεγάλων φραγμάτων σε πολλά ποτάμια, της υπερ-άντλησης για τις ανάγκες της μονοκαλλιέργειας και της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα από τη βαριά βιομηχανία και τα φυτοφάρμακα οδηγούν αναπόδραστα στη μετατροπή του νερού από κοινό αγαθό σε εμπόρευμα. Φυσικά, αυτή η εικόνα δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, αλλά τον κανόνα σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου κυριαρχεί η λογική της απεριόριστης ανάπτυξης και προόδου.

15 Οκτωβρίου 2017

η μόνη πραγματική κληρονομιά


"..Η σκέψη ότι κανείς αφήνει ένα βαθύ ίχνος στις αναμνήσεις των ανθρώπων. Αυτό είναι το μόνο που ένας σκηνοθέτης ελπίζει να καταφέρει..."
Π.Μπρουκ από εδώ


 

5 Οκτωβρίου 2017

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!


Για εκείνους τους δάσκαλους που, αναζητώντας την κρυμμένη μαγεία που κρύβεται πίσω απο τις λέξεις,άλλαξαν τις ζωές μας .
(ημέρα των εκπαιδευτικών σήμερα)

Από Οι ταινίες που αγάπησα
(ο τίτλος "Στον Δάσκαλο"-Κωστής Παλαμάς)

28 Σεπτεμβρίου 2017

Άμα έχεις ποίηση στο ψυχικό θυμιατό σου, τι να την κάνεις τη γραφόμενη ποίηση;


Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον
Νίκος Καρούζος (Αγιονικοκαρούζος) 17 Ιουλίου 1926- 28 Σεπτεμβρίου 1990
 

"Όπως έλεγε ο Novalis, δεν είναι τίποτα πιο ασυνήθιστο απ’ το ίδιο το συνηθισμένο. Η ποίηση τρέχει στους δρόμους. Κι ο ποιητής πιάνει κάποια ελάχιστα της φαντασμαγορικής αυτής διαδικασίας. Η βίωση προέχει. Για σκεφτείτε ένα μακρινό σαξόφωνο από ένα φωτισμένο δωμάτιο, που μπορούμε να το απολαύσουμε ωσάν ηχητική μπαλάντα του απείρου. Δεν είν’ έτσι; Η ποίηση βατεύει τα γεγονότα. Κι ανασταίνει το παραδείσιο στοιχείο οπουδήποτε. Άμα έχεις ποίηση στο ψυχικό θυμιατό σου, τι να την κάνεις τη γραφόμενη ποίηση;"

Η νοσταλγία του παρελθόντος -Νίκος Καρούζος