Προσοχή! Σύνδρομο στ' Αριστερά

 Του Κώστα Βαξεβάνη

Η Αριστερά βαρύνεται με μια σειρά από σύνδρομα, τα οποία η ίδια συνήθως αναλύει ως ιστορικά αναπόφευκτα. Είναι- θεωρεί- το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του ιστορικού της ρόλου και της σκληρής και χωρίς όρους επίθεσης που εξαπολύει εναντίον της το σύστημα. Αρκετές φορές η Αριστερά αντικειμενικοποιεί το κομμάτι της ευθύνης της, παρουσιάζοντας ως αντικειμενικές δυσκολίες τα υποκειμενικά που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Έτσι για το ΚΚΕ για παράδειγμα, για όλα φταίει ο καπιταλισμός και ακόμη και η αντιμετώπιση όσων προκαλεί και μπορεί ενδεχομένως να υποβοηθήσουν την κατανόησή του, είναι περιττά κάτω από το αξίωμα «ο καπιταλισμός δεν καλλωπίζεται αλλά ανατρέπεται».

Η Αριστερά αρκετές φορές εγκαταλείπει τον πολιτικό της ρόλο για να χαθεί στην ιδεολογική κανιβαλιστική κριτική του ίδιου του χώρου της ή σε μια αυτοκριτική που μοιάζει περισσότερο με θρησκευτική άφεση αμαρτιών παρά με πολιτική ανάληψη ευθυνών. Παραμένει υπόλογη στο «σύνδρομο της ήττας» που την κάνει να πιστεύει πως το σύμπαν συνομωτεί για να χάσει πάντα την τελευταία στιγμή. Ή ακόμη χειρότερο στο «σύνδρομο της Τασκένδης» που την θέλει να διασπάται με Ζαχαριαδική εμμονή. Την ώρα που υποστηρίζει δηλαδή πως είναι ανώτερη μορφή πολιτικής ζωής, να επιμένει να πολλαπλασιάζεται με τον πρωτογονισμό αμοιβάδας δια της διχοτόμησης.

Πλάι στα σύνδρομα που κουβαλάει ως δεύτερη φύση της, η Αριστερά αναπτύσσει επικίνδυνα, μπροστά στην πιθανότητα της εξουσίας, το «σύνδρομο της προενοχής». Αποτάσσει δηλαδή ένα κομμάτι που την έχει καταστήσει ριζοσπαστική και ταυτόχρονα συνετή πολιτική δύναμη, με το φόβο της κατηγορίας που μπορεί να της αποδοθεί. Το σύνδρομο αυτό πάει πέρα από τον γνωστό προβληματισμό της πολιτικής και ιδεολογικής αυτολογοκρισίας που εκφράζεται ως φόβος από πολλούς. Προσωπικά πιστεύω πως η Αριστερά κινδυνεύει από τον αριστερισμό ως παιδική ασθένεια όπως θα έλεγε και ο Λένιν παρά από ο,τιδήποτε άλλο, μια που η αριστερή ρητορική παρέχει ιστορικά την δυνατότητα και να μην αμφισβητείται η αριστεροσύνη σου αλλά και να μην φαίνεται η ρηχότητα της σκέψης σου. Εν ολίγοις στην Αριστερά, είναι μεγαλύτερη κατηγορία η δεξιά απόκλιση από ό,τι η βλακεία, για λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Το κουτί της Πανδώρας