Ατσίδες του διαστήματος

Αυτοί που διέλυσαν τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου...

Ο Νίκος Παππάς ζητάει δικηγόρο αστροναύτη για τον Ελληνικό Οργανισμό Διαστήματος .Στα προσόντα απαραίτητη η συμμετοχή σε 2 τουλάχιστον πιστοποιημένες διαστημικές αποστολές για τουλάχιστον 2 έτη ή σε 1 πιστοποιημένη διαστημική αποστολή για τουλάχιστον 3 έτη.
ΥΓ. Οι οργανώσεις Σύριζα Άρη ,Αφροδίτης,Σελήνης ,χαιρετίζουν στην αποστολή δικηγόρου αστροναύτη στα σύμπαντα και διαψεύδουν την μεταφορά των οικοπέδων των Ελ στο Υπερταμείο. Στο μεταξύ στην έρημο Ατακάμα στη Χιλή,εδώ και λίγες ώρες προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν περίεργα σήματα που λαμβάνουν (από Αρη ,Αφροδίτη,Σελήνη)
Η προκήρυξη εδω
 ----------
"Look again at that dot. That's here. That's home. That's us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every "superstar," every "supreme leader," every saint and sinner in the history of our species lived there-on a mote of dust suspended in a sunbeam..."
Carl Sagan

Αυτό

Βγαίνοντας (απ΄τα μνημόνια..)

via GIPHY

Ο εργολάβος στο δρόμο με τις κουκουναριές

..ΟΤΑΝ ΦΥΤΕΥΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (ΑΘΗΝΑ 2004) ΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ ΜΑΡΑΘΩΝΟΣ….

Λεωφόρος Μαραθώνος σε δήθεν ρόλο αντιπυρικής ζώνης αλλά σε ρόλο στυγνού «φονιά»…!!

Απορούν πως πέρασε η φωτιά απέναντι, γιατί σκότωσε και γιατί κατέστρεψε…

Πέρασαν 15 χρόνια και οι κουκουναριές που φύτεψαν οι εργολάβοι δεξιά και αριστερά της λεωφόρου Μαραθώνα, έγιναν πλέον μεγάλα δένδρα….

Όποιος πέρναγε τελευταία τις παρατηρούσε, τις θαύμαζε παρατεταγμένες κατά μήκος ενώ ένα πιο παρατηρητικό μάτι έβλεπε ότι οι κόμες τους όλο και μείωναν την απόσταση των δύο άκρων της λεωφόρου…., χώρια που οι «έξυπνοι» που σχεδίασαν και τις πρότειναν τότε, τις φύτευαν εκεί που τελείωνε η επίσης φονική Χαλέπιος Πέυκη….

Δύο άκρως εύφλεκτα είδη δένδρων δίπλα δίπλα και απέναντι του δρόμου να κοιτάζονται….. Δεν χρειάζεται καμία πρωτότυπη επιστημονική εξήγηση, με 7 και 8 Μποφώρ, ο συνδυασμός αυτός κυριολεκτικά μηδένισε τον ρόλο της λεωφόρου ως αντιπυρικής λωρίδας και η φωτιά πέρασε «άνετα» με κατεύθυνση τη θάλασσα αφού μηδένισε κάθε ίχνος ζωής στο πέρασμά της….

Έτσι, ανάμεσα στα τόσα και τόσα χωροταξικά, πολεοδομικά και αναρίθμητα λάθη της πιο επιπόλαιης, της πιο απρογραμμάτιστης και πιο «ανοργάνωτης πολιτείας» του πλανήτη, ας προσθέσουμε και την λεωφόρο Μαραθώνος….

Θα μπορούσαν τότε οι φωστήρες της «Ολυμπιακής Οδοποιίας» που έσκαβαν και φύτευαν με συνοπτικές διαδικασίες ότι νάναι και όπου νάναι…, να προβλέψουν και να μεταμορφώσουν την λεωφόρο σε πραγματική αντιπυρική ζώνη φυτεύοντας, όπως έκαναν σε κάποια σημεία…., π.χ. με πλατάνια (λίγα επιβίωσαν, λόγω έλλειψης συντήρησης και φροντίδας), και με άλλα δένδρα πολύ λιγότερο εύφλεκτα και φυλλοβόλα, αποψιλώνοντας πρώτα τα φονικά πεύκα σε βάθος 40-50 μέτρων ζώνης εκατέρωθεν της λεωφόρου και αντικαθιστώντας τα με άλλα πλατύφυλλα (φλαμουριές, λεύκες, φτελιές, κουτσοπιές, κερλεουτέριες, σοφόρες, ακακίες, μουριές, πλατανομουριές, κατάλπες, προύνους, μελίες, πασχαλιές, και πολλά ακόμη…) και χωρίς βέβαια να τσιγκουνευτούν το πότισμα με σταγόνες, οπότε σήμερα θα είχαμε μια πρώτης τάξεως αντιπυρική ασπίδα όλων των οικισμών κάτω από τον δρόμο η οποία θα καθυστερούσε την φωτιά, ίσως και το πέρασμά της απέναντι, που με μια κουκουνάρα είναι θέμα δευτερολέπτων…..

Αξίζει να αναφέρουμε ότι το κοινό κυπαρίσσι της Μεσογείου (Cupressus sempervirens var. Horizontalis) μετά από παρατηρήσεις σε καταστροφικές πυρκαγιές στην Ισπανία παρέμεινε άκαυτο όταν ήταν φυτεμένο σε πυκνούς σχηματισμούς (π.χ. πλατιές λωρίδες και συστάδες) και λειτούργησε ως προστατευτική ζώνη…. Το φαινόμενο αποδίδεται στο γεγονός ότι το κυπαρίσσι τους θερινούς μήνες αποθηκεύει πολύ νερό στους ιστούς του και μόλις ενσκήψει φωτιά και υψηλές θερμοκρασίες, μεγάλες ποσότητες νερού από τα αποθέματα του φυτού εξατμίζονται στο άμεσο περιβάλλον, γεγονός που καθυστερεί ή και παρεμποδίζει την ανάφλεξη….!!

Όλα εξαρτώνται από το πόσο σκεφτόμαστε, πόση χρήση κάνουμε της γνώσης και της επιστημονικής κοινότητας, πώς σχεδιάζουμε το περιβάλλον μας, την οδοποία, τις αναδασώσεις και την πυροπροστασία με γνώμονα τον «τόπο» (χώρο) και τον χρόνο…

Στη χώρα μας προέχει ο γενικός παντογνώστης «εργολάβος», αυτός «διαμορφώνει», αυτός κερδίζει (με χίλια δυο κόλπα) τους διαγωνισμούς ενός επίσης αναξιόπιστου Δημοσίου, αυτός αποκτά τις άδειες κατασκευής, αυτός παραποιεί τα σχέδια και περιφρονεί, κωφεύει ή παραβιάζει κατά το δοκούν τον "επιστημονικό" κανόνα όπου αυτός υπάρχει και έχει σχέση με το πράσινο και το τοπίο…. (πάντα με την ανοχή του άθλιου δημοσίου…)…

Παρατηρούμε πολύ συχνά αναδασώσεις από συλλογικότητες, προσκόπους, σχολεία, κανάλια (σπάνια πλέον από τις δασικές υπηρεσίες) και βλέπουμε να φυτεύονται "ότι υπάρχει" διαθέσιμο, ξανά κωνοφόρα, ξανά εύφλεκτα είδη, ξανά τα ίδια και τα ίδια και κανένας δεν συμβουλεύει κανέναν, κανένας δεν παράγει τα κατάλληλα είδη με την σκέψη στη φωτιά και την αντιδιάβρωση, τα αντιπλημμυρικά φαινόμενα, κλπ, και κανένας δεν νοιάζεται ούτε και ξέρει, αλλά ούτε και ενδιαφέρεται να μάθει.. Το μόνο που σκέφτονται είναι να ποζάρουν μπροστά στις κάμερες με ένα δενδράκι στα χέρια.... Το "περιβάλλον" που σώζει ζωές έγινε κι' αυτό "επικοινωνιακό" εργαλείο "επώνυμων", "δημάρχων", αστέρων κάθε είδους... και ακόμα δεν κατάλαβαν ότι όταν το βιάζουν, αυτό "σκοτώνει"....!!

Όλα αυτά, μαζί με την άγνοια, την εγκληματική παραπληροφόρηση (εργολάβοι και πληροφόρηση σε τούτη τη χώρα είναι ένα και το αυτό μαγαζί…) την ανοχή στην συνδιαλλαγή, στην παρανομία, στην εξοργιστική περιφρόνηση σε καινοτομίες και στον καλό παραδειγματισμό "του τι συμβαίνει ανά τον κόσμο", συνθέτουν την "καταστροφή" και το «φονικό» που βιώνουμε κατά καιρούς και τώρα πλέον πολύ συχνότερα…, και με πάντα παρούσα την χειρότερη των ευθυνών, την πιο ένοχη και την πιο προκλητική που είναι η "πολιτική ευθύνη", όσο και να προσπαθούν να υπεκφεύγουν..!!

Σταμάτης Σεκλιζιώτης (*)

(*) Γεωπόνου (ΑΠΘ) – Δρα Αρχιτέκτονα Τοπίου
(MPhil, PhD Birmingham UK)
Πρώην Β Γεωργικού Ακολούθου FAS/USDA (*)

(*) O Δρ Σ. Σεκλιζιώτης μεταξύ άλλων διακρίσεων, έχει τιμηθεί δύο φορές (2002 και 2009) με τα Βραβεία Αριστείας για το Αγροτικό Ρεπορτάζ (Honorary Awards «Excellence in Reporting») του Υπ. Γεωργίας των ΗΠΑ, USDA

Καλό ταξίδι ,ποιητή .Ευχαριστούμε

Σκίτσο : Yiannis Dermentzoglou‏

Η 10η τοιχογραφία του φετινού ArtWalk 3 ,για τον καλό μας άνθρωπο

Η ομάδα politicalstencil.com αποτίει φόρο τιμής στον σπουδαίο Έλληνα ηθοποιό σχεδόν επτά χρόνια μετά τον θάνατο του. Το έργο βρίσκεται σε τοίχο της Λεωφόρου Γούναρη,στην Πάτρα, με την χορηγία της Κινηματογραφικής Λέσχης Πατρών ενώ έμπνευση αποτέλεσε η αφίσα της ταινίας «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση.
(από news.gr)

Η «πράσινη» ανάπτυξη το όχημα για την καταστροφή και τη λεηλασία των Αγράφων

Γράφει ο Θωμάς Μούστος από tetartopress

Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα που χρησιμοποιείται, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ουσιαστικά η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά, δεν είναι παρά μια προσπάθεια να μακιγιαριστεί η αδιάκοπη επίθεσή τους πάνω στην κοινωνία, καθώς και η απρόσκοπτη λεηλασία και καταστροφή του φυσικού κόσμου. Μια προσπάθεια να κρυφτούν τα καταφανή εγκλήματα που πραγματώνονται καθημερινά απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία και τη φύση. Αν ανάπτυξη, πρόοδος και έξοδος στις αγορές σημαίνει μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, δουλειά την Κυριακή, καθημερινός θάνατος στους χώρους εργασίας, πλειστηριασμοί σπιτιών, τότε μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει η ανάπτυξη, «πράσινη» ή όχι, για το φυσικό περιβάλλον και τους τοπικούς πληθυσμούς.

Οι αποψιλώσεις των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των πολικών πάγων, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που δημιουργεί η κρατική – καπιταλιστική επιθετικότητα. Οι ανυπολόγιστες συνέπειες που έχει για ολόκληρο τον πλανήτη η καταστροφή και η λεηλασία του φυσικού κόσμου, είναι απότοκο της διαρκούς και ανηλεούς επίθεσης πάνω στη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες, που στόχο έχει τη μεγιστοποίηση του κέρδους προς όφελος των αφεντικών καθώς και τον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών.

Φτου ‘ ξελευθερία για όλους ρε παιδιά..

"Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα.
- Ένα καλό παιχνίδι, για το Θεό.
Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει."

"Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο. Καθώς το ποδόσφαιρο κατέληξε να γίνει βιομηχανία, εξορίστηκε σιγά σιγά η ομορφιά που πηγάζει από την απόλαυση να παίζεις και μόνο. Στον κόσμο μας σήμερα, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο καταδικάζει οτιδήποτε άχρηστο, και είναι άχρηστο οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδος. Κανείς δεν κερδίζει από αυτή την τρέλα που κάνει τον άντρα να γίνεται για λίγο παιδί, να παίζει δηλαδή όπως παίζει ένα πιτσιρίκι με το τόπι του ή μια γάτα με ένα κουβάρι μαλλί· μπαλαρίνα που χορεύει πετώντας στον αέρα ένα ελαφρύ μπαλόνι, μάλλινο κουβάρι που κυλά αβίαστα: να παίζει χωρίς να ξέρει καν ότι παίζει, χωρίς σκοπό, χωρίς χρονόμετρο και χωρίς διαιτητή. Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα, σε ποδόσφαιρο προς θέαση, με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς θεατές, και αυτό το θέαμα έχει γίνει μια από τις πλέον κερδοφόρες οικονομικές δραστηριότητες παγκοσμίως. Οργανώνεται όχι για να γίνει παιχνίδι αλλά για να εμποδιστεί να είναι παιχνίδι. Η τεχνοκρατία του επαγγελματικού αθλητισμού έχει επιβάλει ένα ποδόσφαιρο ταχύτητας και δύναμης, που απαρνείται τη χαρά, σκοτώνει τη φαντασία και απαγορεύει την τόλμη. Ευτυχώς, εμφανίζεται ακόμα στα γήπεδα, αν και περιστασιακά, κάποιο τολμηρό αγρίμι που ξεφεύγει από το πλάνο, και διαπράττει το σφάλμα να τα βάλει με ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα, τον διαιτητή και το κοινό στις κερκίδες, για την απόλαυση και μόνο του κορμιού, που ορμά στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας."

Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως (απόσπασμα) -Ε Γκαλεάνο
Εκδόσεις Πάπυρος 

Η είδηση και ο ποιητής

Η είδηση:
Με απόφαση Συγκλήτου ..Επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών του ΤΕΙ Ηπείρου ,στην Πρέβεζα,αναγορεύτηκε ο Ιφκλείδης Τσακαλώτος για την προσφορά του στην οικονομική επιστήμη.

Ο ποιητής (Κ.Γ. Καρυωτάκης, Πρέβεζα):
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

 

ΥΓ. Απο κει άντλησαν οι άνθρωποι το χρήμα τους ,αντλούν και τις ιδέες τους (σχολιάζει στο βιβλίο του "ο Λόρκα και οι ρίζες" ο Τ.Λιγνάδης για τον δωσολογισμό του πνεύματος ...)

Ωδή στον Παύλο Τσίμα.

Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζωνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αγελαδινό λόου φατ γιαούρτι
όπως αυτά που συνηθούν και δίνουν οι διαιτολόγοι
που από έναν γέρο γαλατά αγόρασα απ'τη στάνη

Θυμάμαι, ως τώρα να `τανε, το γέρο γαλακτοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιογραφία του Γκόγια,
ορθόν πλάι σε μαλακά τυριά και σε βαρέλια φέτα,
να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

«Ετούτο το γιαούρτι, εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το `χει πήξει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το `χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει λερώσει.

Ο Δον Μπαζίλιο λέρωσε μ’ αυτό τη Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του γιατί τον απατούσε.
ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
με το γιαούρτι τούτο εδώ κρυφά λιμοκτονούσε.

Ένας αράπης τη μικρή (λ)ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος τσοπάνης Ιταλός ένα Γραικό κτηνοτρόφο.

Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, ένα κεσέ κι μία πέτσα έχει,
είναι αλαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο να πετάξεις.»
Πόσο έχει; Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις φάτο.

Ένα γιαούρτι έχω λευκό, στη ζωνη μου πηγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το `καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να λερώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά λεκιάσω τον εαυτό μου...
  
Γιάννης Χασανάκος
ο λόγος εδω 

My little boy, mine oh mine

Γραμμένο για τις σφαγές αμάχων Παλαιστίνιων στους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα από τον Αριέλ Σαρόν το 1982. Με τα λόγια του Fabrizio De André, τραγικά επίκαιρο:

"Sidon is the Lebanese city that gave us, beyond the letters of our alphabet, even the invention of glass. I imagined myself, after the sudden attack of General Sharon in 1982, as a middle-aged Arab man, dirty, desperate, certainly poor, holding in his arms his own son, chewed up by the steel tracks of an armored tank. . . . The 'little death' alluded to at the end of this song should not be confused with the death of a little boy. Rather it is understood metaphorically as the end of a civilization and culture of a small country: Lebanon, Phoenicia, which at its discretion was perhaps the greatest nurse of Mediterranean civilization."

" η Σιδώνα είναι πόλη του Λιβάνου που μας έδωσε, πέρα από τα γράμματα της αλφαβήτου μας, ακόμα και την εφεύρεση του γυαλιού. Φαντάστηκα τον εαυτό μου, μετά την ξαφνική επίθεση του στρατηγού Σάρον το 1982, ως ένα μεσήλικας άραβα, βρώμικο, απελπισμένο, σίγουρα φτωχό, κρατώντας στα χέρια του τον ίδιο του τον γιο, νεκρό... Ο "μικρός θάνατος" που αναφέρεται στο τέλος αυτού του τραγουδιού δεν πρέπει να συγχέεται με το θάνατο ενός μικρού αγοριού. Είναι μάλλον κατανοητό ως το τέλος ενός πολιτισμού και μιας μικρής χώρας: Ο Λίβανος, η φοινίκη, η οποία κατά τη διακριτική της ευχέρεια ήταν ίσως η μεγαλύτερη νοσοκόμα του μεσογειακού πολιτισμού."

Οι στίχοι και στα αγγλικά εδω 

Άμπελ, κοίταξε αυτή την εικόνα.

" Άμπελ, κοίταξε αυτή την εικόνα. Κοίταξε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ανίκανοι για επανάσταση - είναι πολύ ταπεινωμένοι, πολύ φοβισμένοι, πολύ εξαθλιωμένοι. Αλλά σε δέκα χρόνια τα δεκάχρονα παιδιά θα έχουν γίνει είκοσι χρονών, τα δεκαπεντάχρονα θα είναι είκοσι πέντε. Στο μίσος που κληρονόμησαν από τους γονείς τους, θα προσθέσουν τον δικό τους ιδεαλισμό και την ανυπομονησία τους. Κάποιος θα βγει μπροστά και θα βάλει τα ανομολόγητα αισθήματα τους σε λέξεις, κάποιος θα τους υποσχεθεί ένα μέλλον, κάποιος θα προβάλλει απαιτήσεις, κάποιος θα μιλήσει για μεγαλείο και θυσίες. Οι νέοι και άπειροι θα δώσουν το θάρρος και την πίστη τους στους κουρασμένους και τους αναποφάσιστους και τότε θα γίνει μια επανάσταση και ο κόσμος μας θα αφανιστεί μέσα στο αίμα και τη φωτιά.."
(Ο Χανς στο αυγό του φιδιού ,του Μπέρκμαν )

5 η ώρα που ΧΑΡΑΖΕΙ (Μνήμη Μ.Παρασκευής του 1944)

5 η ώρα που ΧΑΡΑΖΕΙ

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου παρουσιάζει ένα θεατρικό δρώμενο αφιερωμένο στη μνήμη των τριών Αγωνιστών (Πάνο Σούλο, Χρήστο Σαλάκο και Αβραάμ Αναστασιάδη) που κρέμασαν οι Γερμανοί στην κεντρική πλατεία, τη Μεγάλη Παρασκευή του 1944.
Η παρουσίαση θα γίνει στις 5 η ώρα το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής στην κεντρική πλατεία.

Σύλληψη ιδέας, δραματουργική επεξεργασία, εικαστικό περιβάλλον:
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ
σκηνοθεσία: ΓΙΟΥΛΗ ΜΑΡΟΥΣΗ
τραγούδι: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΥΦΑΝΤΗ
κρουστά: ΜΑΚΗΣ ΦΕΓΓΟΥΛΗΣ
κλαρίνο: ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
φωτογραφίες: ΛΕΝΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΗ

Ερμηνεύουν οι: ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΠΑΛΕΞΗ, ΓΙΩΡΓΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΡΟΜΑΡΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΒΑΡΑΣ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΛΕΙΤΣΙΚΑΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΡΜΑΚΗΣ

Ευχαριστούμε για την εθελοντική συμμετοχή στην παράσταση, τους παρακάτω:

ΑΓΑΘΗ ΑΓΓΕΛΑΚΗ
ΓΕΩΡΓΙΟ ΑΓΓΕΛΗ
ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΑΤΣΕΛΗ
ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑΠΡΑΚΗ
ΚΩΣΤΑ ΓΙΔΑΡΗ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΚΕΚΑ
ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΓΚΟΥΡΝΕΛΟΥ
ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΓΟΥΛΑ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΟΥΛΑ
ΝΤΙΝΟ ΓΟΥΡΓΟΛΙΤΣΑ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΕΡΤΗΜΑΝΗ
ΑΛΕΞΗ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ
ΛΕΩΝΙΔΑ ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΛΟ
ΝΙΚΟ ΔΙΩΤΗ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΟΝΟΥ
ΚΩΝ/ΝΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ
ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΖΩΝΑΡΑ
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΖΩΝΑΡΑ
ΧΡΗΣΤΟ ΖΩΝΑΡΑ
ΤΑΣΟ ΖΩΤΟ
ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΚΑΜΑΡΙΑΡΗ
ΝΟΤΗ ΚΑΜΑΡΙΑΡΗ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΚΑΜΜΕΝΟ
ΝΙΚΟ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΠΠΑ
ΔΗΜΟ ΚΑΠΩΝΗ
ΝΙΚΟ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟ
ΝΙΚΟ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΓΚΟΛΟΥ
ΜΠΑΜΠΗ ΚΟΛΛΙΔΑ
ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΜΠΑΡΟΥΛΗ
ΝΑΤΑΣΣΑ ΚΟΝΤΟΚΩΣΤΑ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΟΝΤΟΥΛΗ
ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΡΑΚΗ
ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ ΚΟΥΚΟΥΝΑ
ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΤΣΑΦΤΗ
ΓΙΑΝΝΗ ΚΡΑΝΙΑ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΚΡΑΝΙΑ
ΓΙΩΡΓΟ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΩΣΤΑΡΕΛΛΟΥ
ΚΩΣΤΑ ΛΕΤΣΑ
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΑΡΑΒΕΛΗ
ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΓΩΝΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΜΑΤΣΟΥΛΗ
ΣΤΕΛΙΟ ΜΕΡΜΥΓΚΗ
ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΤΣΟ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΣΟ
ΒΛΑΣΗ ΜΙΖΑΛΟ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΛΩΝΑ
ΣΠΥΡΟ ΜΟΣΧΟΝΑ
ΣΩΤΗΡΗ ΜΟΥΤΟΠΟΥΛΟ
ΓΩΓΩ ΜΠΙΚΑ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΠΛΑΧΟΥΡΑ
ΚΩΣΤΑ ΝΑΚΟ
ΓΙΑΝΝΗ ΝΕΙΛΑ
ΜΑΡΘΑ ΝΤΖΑΛΑ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΝΙΚΟ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΠΑΝΟΥ
ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΠΑ
ΕΥΔΟΚΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ
ΓΙΩΡΓΟ ΠΙΣΤΙΟΛΑ
ΚΩΣΤΑ ΠΙΣΤΙΟΛΑ
ΤΖΕΝΗ ΠΟΛΙΤΗ
ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΠΡΟΒΙΔΑ
ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΡΟΒΙΔΑ
ΚΡΙΤΟ ΡΑΠΤΗ
ΚΩΣΤΑ ΣΑΜΨΩΝ
ΜΑΡΙΑ ΣΙΓΚΟΥΝΑ
ΧΡΥΣΑ ΣΠΑΗ
ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΗΛΙΓΑΔΑ
ΜΑΙΡΗ ΤΣΙΡΚΑ
ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΛΚΑ
ΗΛΙΑ ΥΦΑΝΤΗ
ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΦΥΛΑΚΤΟΥ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΑΪΝΤΙΝΗ
ΧΑΡΗ ΧΑΡΔΑΛΙΑ
ΕΛΕΝΗ ΧΑΡΜΑΝΤΖΗ
ΠΑΝΟ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά τους στην πραγμάτωση της παράστασης:
 τον ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΚΑΜΜΕΝΟ
 τον ΜΑΝΘΟ ΚΑΠΝΙΑΡΗ
 τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΜΠΟ
 την ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΝΙΚΑ και
 την ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΡΟΥΣΗ
   
Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Αγρινίου

θέλει Αρετή και Τόλμην η Ελευθερία

Επέτειος εθνεγερσίας παγιδευμένη στην υποτέλεια διεθνών ανέσεων. Άπραγα λόγια, ένδεια, ανημπόρια... Στην εποχή της λήθης, να θυμάμαι. Το "μη φοβού" Ευαγγελισμός. Πάθος πικρό η οδός προς την Ανάσταση. "Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι· θέλει Αρετή και Τόλμην η Ελευθερία".

Χρήστος Μποκόρος

Ο "ενοχλημένος και η επιστρέφω τα χρήματα κ.Αντωνοπούλου"

ή όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να αγνοήσει την πραγματικότητα

Στη σημερινή παράσταση Μαξίμου ,σχετικά με την επιδότηση της κ.Αντωνοπούλου ,παρακολουθούμε το επεισόδιο ο ενοχλημένος Τσίπρας και η μετανοημένη υπουργός που παραιτείται ,δεν παραιτείται και επιστρέφει τα χρήματα το λαό .

Λοιπόν για να τελειώνουμε με την επικοινωνιακή φαρσοκωμωδία :Στις 14 Αυγούστου του 2015 ψηφίστηκε στη Βουλή με 222 Ναι το τρίτο μνημόνιο (4336).Στο κεφάλαιο Δ παράγραφος 25 βλέπουμε τη διάταξη για την επιδότηση ενοικίου ΚΑΙ σε υπουργούς που δεν έχουν την βουλευτική ιδιότητα (δηλ όπως ισχύει και για αυτούς που έχουν την βουλευτική ιδιότητα) και όλα αυτά με αναδρομική ισχύ από 1/2/2015.Δηλαδή ο "ενοχλημένος" σήμερα κ. Τσίπρας την ώρα που φτωχοποιούσε χώρα και λαό φρόντισε ,όπως κάθε καλός επιχειρηματίας ,να εξασφαλίσει golden boys και girls που θα εργαζόταν υπέρ θεσμών και δανειστών .

Η δε "μετανοημένη" σήμερα κ.Αντωνοπούλου το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα αρθρογραφώντας στην Αυγούλα

Το μνημόνιο (και η παράγραφος 25) που βελτίωσε αναμφισβήτητα τη θέση πολλών ,αλλά της χώρας και του λαού σίγουρα οχι ,εδώ

"Ανήθικο" δίδαγμα :
όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να αγνοήσει την πραγματικότητα και η επικοινωνιακή διαχείρηση επιχειρεί να καλύψει τη βαρβαρότητα ,τα αποτελέσματα είναι φαιδρά.

Η χρησιμότητα των άχρηστων γνώσεων

.. Εάν αφουγκραστούμε μονάχα τις σειρήνες που τραγουδούν για το δόλωμα του κέρδους, θα δημιουργήσουμε απλώς ένα σύνολο χωρίς μνήμη που θα χάσει το νόημα της ζωής αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας.. NUCCIO ORDINE

 "Σε τί άραγε χρησιμεύει να διαβάσεις την Οδύσσεια ή ένα ποίημα της Σαπφούς; Σε τί άραγε χρησιμεύει να μελετήσεις λατινικά και αρχαία ελληνικά; Σε τί άραγε χρησιμεύει να ακούσεις Μότσαρτ, να επισκεφτείς τον Παρθενώνα, να δεις το ηλιοβασίλεμα από τον υπέροχο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; Σε τί χρησιμεύει να θαυμάσεις τον πίνακα του Σεζάν Οι χαρτοπαίκτες; Σ' αυτές τις παράλογες ερωτήσεις είχε ήδη απαντήσει εξαίρετα ο Αριστοτέλης στο έργο του Μετά τα φυσικά. Σε όποιον τον ρωτούσε σε τί χρησιμεύει η φιλοσοφία απαντούσε ότι η φιλοσοφία «δεν χρησιμεύει», διότι δεν "κάνει εκδούλευση", διότι δεν είναι στην υπηρεσία κανενός, διότι είναι μια επιστήμη αυθύπαρκτη πού διδάσκει το δρόμο προς την ελευθερία: ακριβώς όπως ένας ελεύθερος άνθρωπος "υπάρχει για τον εαυτό του και όχι για κάποιον άλλον".

Το να συγκρίνουμε τα πολιτισμικά αγαθά με το πετρέλαιο ή να αξιολογούμε μια έκθεση με βάση τον αριθμό εισιτηρίων που έκοψε σημαίνει ότι παραβλέπουμε αυτή καθεαυτή την αξία της ομορφιάς, την πολιτισμική λειτουργία που μπορεί να έχει ή τέχνη στη διαμόρφωση της ταυτότητας και της πολιτισμικής ανάπτυξης ενός λαού.

"Πράγματι, δεν συνειδητοποιούμε ότι η λογοτεχνία και οι ανθρωπιστικές γνώσεις, η κουλτούρα και η μόρφωση αποτελούν το ιδανικό αμνιακό υγρό μέσα στο οποίο οι ιδέες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, του κοσμικού χαρακτήρα της κοινωνίας, του δικαιώματος στην κριτική, της ανοχής, της αλληλεγγύης, του κοινού καλού μπορούν να αναπτυχθούν δυναμικά."

Η παρούσα δίγλωσση έκδοση αποτελεί την έντυπη καταγραφή του κειμένου της ομιλίας του διακεκριμένου Ιταλού ακαδημαϊκού στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα, και στη Θεσσαλονίκη στις αρχές Οκτωβρίου του 2015, που οργάνωσε το ΚΙΚΠΕ με το Megaron Plus. Ο Νούτσιο Όρντινε είναι ο μεγάλος ειδικός του έργου του Τζορντάνο Μπρούνο και εκδότης των Απάντων του. Στο παρόν κείμενο υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καλλιέργειας των ανθρωπιστικών επιστημών, των κλασικών γλωσσών, της φαντασίας και της τέχνης, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από κείμενα των Ντέηβιντ Φόστερ Ουώλλας, Μάρκες, Βικτόρ Ουγκό, Αϊνστάιν, Κακούζο Οκάκουρα, Τζωρτζ Μπέρναντ Σω, Γιουρσενάρ, Τζων Λοκ, Σαιντ Εξυπερύ, Μοντεσκιέ, Πλάτωνα κ.α. Ένα υπέροχο ταξίδι στη σκέψη και τη γνώση διαμέσου των αιώνων.

Tο 2014, κυκλοφόρησε από την «Άγρα» το βιβλίο του Η χρησιμότητα του άχρηστου, σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, ενώ ετοιμάζεται το νέο του βιβλίο Μια χρονιά με τους κλασικούς (Un anno con i classici).

«Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να μεταβληθούν σε επιχειρήσεις, και οι φοιτητές δεν μπορούν να θεωρούνται πελάτες. Παρακολουθούμε μια επικίνδυνη μεταμόρφωση, η οποία αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στην επιλογή των λέξεων: Ξέρετε ποιές είναι οι πρώτες δύο λέξεις με τις οποίες έρχονται αμέσως σε επαφή οι φοιτητές που εγγράφονται στο πανεπιστήμιο; Είναι οι όροι «πιστωτικές μονάδες» και «οφειλόμενα»! Η γλώσσα, όπως πολύ καλά ξέρετε, δεν είναι ποτέ ουδέτερη: πρόκειται για δύο λέξεις που έχουμε δανειστεί από το χώρο της οικονομίας και οι οποίες κυριαρχούν πλέον σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ας σκεφτούμε την τραγική μοίρα της Ευρώπης: πιστώσεις και χρέη έχουν πλέον γίνει οι μοναδικές παράμετροι για να προσδιορίσουμε την ταυτότητα της. Για τους τραπεζίτες και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κομμάτι της Ευρώπης αποτελεί το έθνος εκείνο που πληρώνει τα χρέη του: γι' αυτούς, δυστυχώς, είναι δυνατό να σκεφτεί κανείς μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, χωρίς την Ιταλία ή χωρίς την Ισπανία. Κανένα σκάνδαλο, καμία έκπληξη. Οι πολιτισμικές ρίζες δεν μετρούν πλέον καθόλου: μετρούν μόνο οι ισολογισμοί και η πληρωμή του χρέους στους πιστωτές. [...]

Aπό :agrapublications.

Για τον NUCCIO ORDINE
Ο Νούτσιο Όρντινε (Ντιαμάντε,Ιταλία, 1958) είναι καθηγητής ιταλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας.

Οι τρεις μελέτες του αφορούν τον Τζορντάνο Μπρούνο έχουν μεταφραστεί σε έντεκα γλώσσες, μεταξύ των οποίων τα κινεζικά, τα ιαπωνικά, και τα ρωσικά: La caballa dell’asino (1996), La soglia dell’ombra (2009) και Contro II Vangelo armato (2009). Έχει εκδώσει επίσης τα : Teoria della novela e teoria del riso nel Cinquecento (2009), Les rendez-vous des savoirs (2009), Trois couronnes pour un roi (2011, Bompiani, 2014), Les portraits de Gabriel Garcia Márquez (2012). Είναι fellow στο Harvard University Center for Italian Renaissance Studies και στο Alexander von Humboit Stiftung, και επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια στις ΗΠΑ (Yale, NYU) και στην Ευρώπη (EHESS, ENS, Paris-IV Sorbonne, CESR στην Tours, IEA Paris, Warbung Institute στο Λονδίνο, Max-Planck Βερολίνου). Το 2010 αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 2012 βραβεύτηκε honors causa από το Universidade Federal do Rio Grande do Sul di Porto Alegre. To 2009 τιμήθηκε στη Γαλλία με τον Ακαδημαϊκό Φοίνικα και το 2012 ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Το 2010 ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας τον αναγόρευσε Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. Στη Γαλλία διευθύνει με τον Ύβ Ερσάν τρεις σειρές κλασικών (Les Belles Lettres) και στην Ιταλία τη σειρά «Κλασικοί της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας» (Bompiani). Αρθρογραφεί στην Corriere della Sera. Από τα άρθρα του αυτά προέκυψε το νέο του βιβλίο Μια χρονιά με τους κλασικούς (Un anno con i classici) που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Άγρα.

Καλό δρόμο Τζιμάκο

Ο λάκκος με τ' αστεία που σκάβω από παιδί
η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί
με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο
στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω

Θέλω να πέσω μέσα
σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα
της μάνας μου τα ρούχα να φορώ
να χαθώ

Με δώρο μια κιθάρα-ασπίδα του μπαμπά
που πήρα με δεκάρι στα μαθηματικά
Τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς
με διώχνουν από κύκλους αντιστασιακούς

Είπα θα πέσω μέσα
σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα
της μάνας μου τα ρούχα να φορώ
να χαθώ

Το τσίρκο που 'χω στήσει, το υπόγειο μαγαζί
βουλιάζει και με παίρνει και μένανε μαζί
Βουτάω το μαύρο χιούμορ σε έγχρωμη οπή
και δάχτυλο Κυρίου μού γνέφει σιωπή

Γι' αυτό θα πέσω μέσα
σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα
της μάνας μου τα ρούχα να φορώ
να χαθώ

Θέλω να πέσω μέσα
σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα
της μάνας μου τα ρούχα να φορώ
να σωθώ

"κλίμα εορταστικό"

Πρωτοχρονιά στον πλανήτη, σε "κλίμα εορταστικό"

Free Palestine

Αφίσες σε στάσεις λεωφορείων στο Λονδίνο, αλληλεγγύη στην 16χρονη Αhed Τamimi και όλους τους παλαιστίνιους κρατούμενους.
πηγή 

Ευτυχές το νέον έτος !