Η χρησιμότητα των άχρηστων γνώσεων

.. Εάν αφουγκραστούμε μονάχα τις σειρήνες που τραγουδούν για το δόλωμα του κέρδους, θα δημιουργήσουμε απλώς ένα σύνολο χωρίς μνήμη που θα χάσει το νόημα της ζωής αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας.. NUCCIO ORDINE

 "Σε τί άραγε χρησιμεύει να διαβάσεις την Οδύσσεια ή ένα ποίημα της Σαπφούς; Σε τί άραγε χρησιμεύει να μελετήσεις λατινικά και αρχαία ελληνικά; Σε τί άραγε χρησιμεύει να ακούσεις Μότσαρτ, να επισκεφτείς τον Παρθενώνα, να δεις το ηλιοβασίλεμα από τον υπέροχο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; Σε τί χρησιμεύει να θαυμάσεις τον πίνακα του Σεζάν Οι χαρτοπαίκτες; Σ' αυτές τις παράλογες ερωτήσεις είχε ήδη απαντήσει εξαίρετα ο Αριστοτέλης στο έργο του Μετά τα φυσικά. Σε όποιον τον ρωτούσε σε τί χρησιμεύει η φιλοσοφία απαντούσε ότι η φιλοσοφία «δεν χρησιμεύει», διότι δεν "κάνει εκδούλευση", διότι δεν είναι στην υπηρεσία κανενός, διότι είναι μια επιστήμη αυθύπαρκτη πού διδάσκει το δρόμο προς την ελευθερία: ακριβώς όπως ένας ελεύθερος άνθρωπος "υπάρχει για τον εαυτό του και όχι για κάποιον άλλον".

Το να συγκρίνουμε τα πολιτισμικά αγαθά με το πετρέλαιο ή να αξιολογούμε μια έκθεση με βάση τον αριθμό εισιτηρίων που έκοψε σημαίνει ότι παραβλέπουμε αυτή καθεαυτή την αξία της ομορφιάς, την πολιτισμική λειτουργία που μπορεί να έχει ή τέχνη στη διαμόρφωση της ταυτότητας και της πολιτισμικής ανάπτυξης ενός λαού.

"Πράγματι, δεν συνειδητοποιούμε ότι η λογοτεχνία και οι ανθρωπιστικές γνώσεις, η κουλτούρα και η μόρφωση αποτελούν το ιδανικό αμνιακό υγρό μέσα στο οποίο οι ιδέες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, του κοσμικού χαρακτήρα της κοινωνίας, του δικαιώματος στην κριτική, της ανοχής, της αλληλεγγύης, του κοινού καλού μπορούν να αναπτυχθούν δυναμικά."

Η παρούσα δίγλωσση έκδοση αποτελεί την έντυπη καταγραφή του κειμένου της ομιλίας του διακεκριμένου Ιταλού ακαδημαϊκού στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα, και στη Θεσσαλονίκη στις αρχές Οκτωβρίου του 2015, που οργάνωσε το ΚΙΚΠΕ με το Megaron Plus. Ο Νούτσιο Όρντινε είναι ο μεγάλος ειδικός του έργου του Τζορντάνο Μπρούνο και εκδότης των Απάντων του. Στο παρόν κείμενο υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της καλλιέργειας των ανθρωπιστικών επιστημών, των κλασικών γλωσσών, της φαντασίας και της τέχνης, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από κείμενα των Ντέηβιντ Φόστερ Ουώλλας, Μάρκες, Βικτόρ Ουγκό, Αϊνστάιν, Κακούζο Οκάκουρα, Τζωρτζ Μπέρναντ Σω, Γιουρσενάρ, Τζων Λοκ, Σαιντ Εξυπερύ, Μοντεσκιέ, Πλάτωνα κ.α. Ένα υπέροχο ταξίδι στη σκέψη και τη γνώση διαμέσου των αιώνων.

Tο 2014, κυκλοφόρησε από την «Άγρα» το βιβλίο του Η χρησιμότητα του άχρηστου, σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, ενώ ετοιμάζεται το νέο του βιβλίο Μια χρονιά με τους κλασικούς (Un anno con i classici).

«Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να μεταβληθούν σε επιχειρήσεις, και οι φοιτητές δεν μπορούν να θεωρούνται πελάτες. Παρακολουθούμε μια επικίνδυνη μεταμόρφωση, η οποία αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στην επιλογή των λέξεων: Ξέρετε ποιές είναι οι πρώτες δύο λέξεις με τις οποίες έρχονται αμέσως σε επαφή οι φοιτητές που εγγράφονται στο πανεπιστήμιο; Είναι οι όροι «πιστωτικές μονάδες» και «οφειλόμενα»! Η γλώσσα, όπως πολύ καλά ξέρετε, δεν είναι ποτέ ουδέτερη: πρόκειται για δύο λέξεις που έχουμε δανειστεί από το χώρο της οικονομίας και οι οποίες κυριαρχούν πλέον σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ας σκεφτούμε την τραγική μοίρα της Ευρώπης: πιστώσεις και χρέη έχουν πλέον γίνει οι μοναδικές παράμετροι για να προσδιορίσουμε την ταυτότητα της. Για τους τραπεζίτες και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κομμάτι της Ευρώπης αποτελεί το έθνος εκείνο που πληρώνει τα χρέη του: γι' αυτούς, δυστυχώς, είναι δυνατό να σκεφτεί κανείς μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, χωρίς την Ιταλία ή χωρίς την Ισπανία. Κανένα σκάνδαλο, καμία έκπληξη. Οι πολιτισμικές ρίζες δεν μετρούν πλέον καθόλου: μετρούν μόνο οι ισολογισμοί και η πληρωμή του χρέους στους πιστωτές. [...]

Aπό :agrapublications.

Για τον NUCCIO ORDINE
Ο Νούτσιο Όρντινε (Ντιαμάντε,Ιταλία, 1958) είναι καθηγητής ιταλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας.

Οι τρεις μελέτες του αφορούν τον Τζορντάνο Μπρούνο έχουν μεταφραστεί σε έντεκα γλώσσες, μεταξύ των οποίων τα κινεζικά, τα ιαπωνικά, και τα ρωσικά: La caballa dell’asino (1996), La soglia dell’ombra (2009) και Contro II Vangelo armato (2009). Έχει εκδώσει επίσης τα : Teoria della novela e teoria del riso nel Cinquecento (2009), Les rendez-vous des savoirs (2009), Trois couronnes pour un roi (2011, Bompiani, 2014), Les portraits de Gabriel Garcia Márquez (2012). Είναι fellow στο Harvard University Center for Italian Renaissance Studies και στο Alexander von Humboit Stiftung, και επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια στις ΗΠΑ (Yale, NYU) και στην Ευρώπη (EHESS, ENS, Paris-IV Sorbonne, CESR στην Tours, IEA Paris, Warbung Institute στο Λονδίνο, Max-Planck Βερολίνου). Το 2010 αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος του Ινστιτούτου Φιλοσοφίας της Ρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 2012 βραβεύτηκε honors causa από το Universidade Federal do Rio Grande do Sul di Porto Alegre. To 2009 τιμήθηκε στη Γαλλία με τον Ακαδημαϊκό Φοίνικα και το 2012 ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Το 2010 ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας τον αναγόρευσε Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. Στη Γαλλία διευθύνει με τον Ύβ Ερσάν τρεις σειρές κλασικών (Les Belles Lettres) και στην Ιταλία τη σειρά «Κλασικοί της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας» (Bompiani). Αρθρογραφεί στην Corriere della Sera. Από τα άρθρα του αυτά προέκυψε το νέο του βιβλίο Μια χρονιά με τους κλασικούς (Un anno con i classici) που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Άγρα.

Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός, που ήταν ο κόσμος δροσερός

Μουτζούρα καμία
Αστοχία καμία
Αλήθεια καμία
Μονάχα στρογγυλά, καθαρά, τακτοποιημένα γράμματα
Ποιήματα καθωσπρέπει
Έτσι ως ταιριάζει
Στους σκάρτους καιρούς μας
_

Σου λέω.
Ψάχνουν συνενόχους.
Κι είναι καιρός τώρα που το δέρμα μου ανατριχιάζει
σαν με κοιτούν.
Μην τους αφήσεις να με πάρουν.

"Τα γυάλινα μάτια των ψαριών" Ειρήνη Παραδεισανού, εκδόσεις Vakxikon-2016

  
Τά βιβλία πού αγάπησα
φωτογραφία: Θούριος Τύπος

Να πω ιστορίες, αυτό θέλω

 ..με τους τρόπους της ανοιχτόκαρδης αγάπης του Παντελή Μπουκάλα..

Από την παρουσίαση του βιβλίου

"ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ υπέστησαν ό,τι και η αρχαιοελληνική κληρονομιά. Κινδύνεψαν να μαγαριστούν από τους ελληνοκάπηλους κιβδηλοποιούς, των δικτατορικών καθεστώτων συμπεριλαμβανομένων. Τα προστάτεψε όμως η υψηλή ποιητική τους αξία, το εσώτερο ήθος τους. Η ανάκτησή τους με τους τρόπους της ανοιχτόκαρδης αγάπης, αλλά και με τους όρους της ανοιχτόμυαλης ανάγνωσης, στηριγμένης στις μεθόδους και τα πορίσματα της επιστήμης, μόνο να μας ωφελήσει μπορεί. Και να μας τέρψει.

Με τον ανά χείρας τόμο, αφιερωμένο στην εξαιρετική γλωσσική δημιουργικότητα της ποίησης, πρωτίστως της δημοτικής, ξεκινάει το ταξίδι της η σειρά : « Πιάνω γραφή να γράψω... Δοκίμια για το δημοτικό τραγούδι ». Όταν ολοκληρωθεί, θα έχουν διερευνηθεί περί τα είκοσι θέματα. Με την ανώνυμη ελληνική ποίηση πάντα στο κέντρο, αλλά με πυκνές επισκέψεις στην επώνυμη σε όλες τις φάσεις της, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καθώς και στην ανώνυμη γειτονικων μας λαών. Συντροφοδότης ο κόσμος των παραδόσεων, των παραμυθιών και των παροιμιών, αλλά και της αρχαίας μυθολογίας.

Να πω ιστορίες, αυτό θέλω: την ιστορία μιας λέξης (όπως η λέξη αγαπώ και η μεταβολή της από ρήμα σε ουσιαστικό : η αγαπώ / ο αγαπώς), ενός μοτίβου (και το μουστάκι του έστριφτε...), ενός λογοτεχνικού τεχνάσματος (λ.χ. οι αδύνατες ευχές), συμβόλων που υπηρετήθηκαν συστηματικά από την ανώνυμη ποίηση (το μαντίλι, η ελιά σαν σημάδι του σώματος, ο αριθμός εννιά), ενός πάθους (το ενεπίγνωστο οιδιπόδειο στα δημοτικά), ενός τραγουδιού (« Κόκκιν’ αχείλι φίλησα », « Η μάνα η φόνισσα » η « Ο γυρισμός του ξενιτεμένου ») η μιας κατηγορίας τραγουδιών (της αγάπης, της ξενιτιάς η των μοιρολογιών)• τέλος, την ιστορία της σχέσης ορισμένων ποιητών μας (η συγκεκριμένων ποιημάτων τους) με τη δημοτική ποίηση.

Και να πω τις ιστορίες αυτές περίπου κατά τον τρόπο των παραμυθιών : με κλαδιά και κλαδάκια να ξεφυτρώνουν σχεδόν ατιθάσευτα πάνω στον κορμό, και δίχως τον φόβο της επανάληψης. Αλλά και με την παράθεση όσο το δυνατόν περισσότερων ακέραιων τραγουδιών, ώστε να αναμοχλεύεται αποτελεσματικότερα η μνήμη του αναγνώστη. Και να
φανερώνεται πλήρης στα μάτια του η ποιητική ωραιότητα."

Φωτογραφία εξωφύλλου: Καστάνιανη Πωγωνίου, δεκαετία 1960
( Οικογενειακό αρχείο Μαρίνας Παπαχριστοδήμα - Καψάλη )

Παντελής Μπουκάλας
Οταν το ρήμα γίνεται όνομα
Η « Αγαπώ »
και το σφρίγος
της ποιητικής γλώσσας
των δημοτικών
Εκδόσεις Άγρα

πάμε ξανά στα θαύματα

Κυριακάτικη  απόδραση από την κυριαρχία της "ζαρντινιέρας",σε μια χώρα εξωτική που ανακάλυψε ο Πωλ Γκωγκέν

Νοά σημαίνει "άρωμα", και αν η λέξη επαναληφθεί δύο φορές, Νοά Νοά θα πεί "ευωδιαστό". Κατά προέκταση, σημαίνει για τον Πωλ Γκωγκέν την ευωδία μιας χώρας, της Ταϊτής, όπου ο ζωγράφος ταξίδεψε δύο φορές, την πρώτη από τον Ιούνιο του 1891 μέχρι τον Ιούνιο του 1893, τη δεύτερη από τον Ιούνιο του 1895 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1901 (από το 1901 μέχρι το θάνατό του, το 1903, ο Γκωγκέν θα ζήσει στα νησιά Μαρκέσας).

Αντίο φιλόξενη, γλυκιά γη, ελεύθερη και όμορφη πατρίδα!
Αναχωρώ, κατά δύο χρόνια γηραιότερος, νεότερος κατά είκοσι, ακόμη πιο βάρβαρος
από όσο ήμουν όταν έφτασα κι εντούτοις πιο μορφωμένος.
Ναι, οι άγριοι, ετούτοι οι αδαείς, δίδαξαν πολλά, πάρα πολλά στον γέρο πολιτισμένο,
για την επιστήμη της ζωής και την τέχνη της ευτυχίας.
(Απόσπασμα από την οριστική έκδοση του ΝΟΑ ΝΟΑ, Παρίσι, εκδ. G. Grus et Cie, 1924_

Από την παρουσίαση του βιβλίου : agra.gr

Στο Βέλγιο κυνηγάνε οχι Pokemon ,αλλά βιβλία

Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, το να διαβάζεις ένα βιβλίο ποτέ δεν σε κάνει να αισθάνεσαι ότι στέκεσαι ακίνητος.Jef Mallett, 1962-, Αμερικανός συγγραφέας κόμικς

Η ιδέα ανήκει στην Aveline Gregoire,διευθύντρια δημοτικού σχολείου, και είναι απλή .Ο "παίκτης" επιλέγει ένα βιβλίο που θέλει να μοιραστεί (ή να κάνει χώρο στη βιβλιοθήκη του ) και το "εγκαταλείπει" σε δημόσιο χώρο με ένα συνοδευτικό σημείωμα ,φωτογραφία και ενημερώνει την ομάδα f/b, μην ξεχνώντας να αναφέρει που το άφησε. Αυτός που θα βρει πρώτος το πολύτιμο αντικείμενο έχει την ευκαιρία να το διαβάσει και με τη σειρά του το αφήνει για τον επόμενο και έτσι το κυνήγι συνεχίζεται με απρόσμενη ανταπόκριση στο Βέλγιο .
Βιβλία που έμεναν χρόνια σε βιβλιοθήκες έχουν μια νέα ζωή και απρόβλεπτες διαδρομές απο χέρι σε χέρι .Μετά ο καθένας μπορεί να σχολιάσει με τους άλλους στην ομάδα το βιβλίο που δανείστηκε.

Αν ένα βιβλίο διαβασμένο από χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους είναι χίλια διαφορετικά βιβλία,φανταστείτε τη "γονιμοποίηση" από το ένα μυαλό στο άλλο :)

 πληροφορίες απο εδώ :http://www.lalibre.be/…/apres-les-pokemon-devenez-chasseurs…

πηγη 

"The old that is strong does not wither"-Δύο άγνωστα ποιήματα του JRR Tolkien,ανακαλύφθηκαν σε σχολικό περιοδικό

Δύο ποιήματα του JRR Tolkien, συγγραφέα του "Άρχοντα των δαχτυλιδιών", έχουν ανακαλυφθεί σε σχολικό περιοδικό στο Abingdon, Oxfordshire.

Πιστεύεται ότι έχουν γραφτεί την εποχή που ο Τόλκιν ήταν καθηγητής της αγγλοσαξονικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.Τα ποιήματα βρέθηκαν στην ετήσια έκδοση  του σχολείου για το 1936
( 1936 annual of Our Lady’s School in Oxfordshire).Η ανακάλυψη έγινε όταν ο Αμερικανός καθηγητής Wayne Hammond επικοινώνησε με τον επικεφαλής του σχολείου Stephen Oliver. Ο Hammond είχε βρει ένα σημείωμα από τον Tolkien στο οποίο ο συγγραφέας ανέφερε ότι είχε δημοσιεύσει δύο ποιήματα σε ένα περιοδικό που το ονόμασε ως Abingdon Chronicle.

Ο Hammond συνειδητοποίησε πως αυτό ήταν το περιοδικό του σχολείου Abingdon, και ήρθε σε επαφή με τον Oliver. Αρχικά, ο τελευταίος δεν μπόρεσε να εντοπίσει τη σωστή έκδοση του περιοδικού, και παρέπεμψε τον Hammond στα αρχεία του σχολείου.

Στη συνέχεια, κατά την προετοιμασία εκδήλωσης για πρώην μαθητές του σχολείου, αποκαλύφθηκε το αντίγραφο με τα ποιήματα που ο Hammond έψαχνε

"Το πρώτο ποίημα το "The Shadow Man" , είναι μια πρώιμη έκδοση ενός ποιήματος που Tolkien πήγε για να δημοσιεύσει το 1962 τη συλλογή του The Adventures of Tom Bombadil.
Το δεύτερο είναι το "Νoel",είναι ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα ,μολονότι δεν θα ήταν εκτός τόπου και στη Μέση Γη.Εστιάζει στην Παναγία και ο λόγος ίσως είναι διότι το ποίημα είναι γραμμένο στο περιοδικό του σχολείου ,το οποίο είναι αφοσιωμένο σε αυτήν.Και τα δύο ποιήματα είναι πολύ ατμοσφαιρικά και διαποτισμένα με έναν αέρα μυστηρίου. Είμαι πολύ συγκινημένος που τα διάβασα πρώτος ", ανέφερε ο Stephen Oliver

          Noel

Grim was the world and grey last night:
The moon and stars were fled,
The hall was dark without song or light,
The fires were fallen dead.
The wind in the trees was like to the sea,
And over the mountains’ teeth
It whistled bitter-cold and free,
As a sword leapt from its sheath.
The lord of snows upreared his head ;
His mantle long and pale
Upon the bitter blast was spread
And hung o’er hill and dale.
The world was blind, the boughs were bent,
All ways and paths were wild :
Then the veil of cloud apart was rent,
And here was born a Child.
The ancient dome of heaven sheer
Was pricked with distant light ;
A star came shining white and clear
Alone above the night.
In the dale of dark in that hour of birth
One voice on a sudden sang :
Then all the bells in Heaven and Earth
Together at midnight rang.
Mary sang in this world below :
They heard her song arise
O’er mist and over mountain snow
To the walls of Paradise,
And the tongue of many bells was stirred
In Heaven’s towers to ring
When the voice of mortal maid was heard,
That was mother of Heaven’s King.
Glad is the world and fair this night
With stars about its head,
And the hall is filled with laughter and light,
And fires are burning red.
The bells of Paradise now ring
With bells of Christendom,
And Gloria, Gloria we will sing
That God on earth is come.

 \πηγή και περισσότερες πληροφορίες theguardian

* The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost..
(J.R.R. Tolkien, The Fellowship of the Ring)

Η Αγέλαστη Πολιτεία ( Κόβε πριονάκι μου )

Έτος - 1978/1983/1996
Είδος - Μελοποιημένο Παραμύθι-Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Η συνταγή είναι απλή. Δε θα τη βρείτε σε κάποιο βιβλίο μαγειρικής, δε χρειάζεται αποστήθιση. Όλοι γνωρίζουμε αυτή τη συνταγή, μα την έχουμε ξεχάσει! Έξω στα δάση, στα λαγκάδια, πιασμένοι σε παρδαλό χορό, πίνοντας κρασί και τρώγοντας γλυκά, και ενώ η φωτιά αχνίζει στο τσουκάλι, σκορπίζοντας παντού κατακόκκινους, ευωδιαστούς καπνούς – κάπως έτσι βράζουμε το μαγικό βοτάνι!

Το τραγούδι γεννάει τη φωτιά, ο χορός σηκώνει τους καπνούς. Και ενώ εσύ παρατηρείς πλήθη από καλικάντζαρους να χοροπηδάνε πάνω κάτω, γύρω απ’ το τσουκάλι, αντηχεί στ’ αυτί σου η παιχνιδιάρικη μελωδία των φωνών τους. Εμπρός, τραγούδησε και συ μαζί τους!

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,
τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα
και ύστερα τη βάζουμε να βράζει
δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά

Και όσο ο μυστήριος καπνός από τη χύτρα εξαπλώνεται στις πέρα πολιτείες, δες, τα πήλινα πόδια των κατοίκων θα ταρακουνηθούν! Τα τετραγωνισμένα, γκρίζα κτίρια θα χάσουν τις γωνίες τους και θα γίνουν στρογγυλά και πολύχρωμα, σα λουκουμάδες. Το χιόνι που θα έχει στρώσει τους δρόμους θα ναι ζεστό και λαχταριστό, σα ζάχαρη άχνη. Τα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία, ο ηλεκτρικός, θα βγουν απ’ τις τροχιές τους, θα εγκαταλείψουν αυτή την τόσο προβλέψιμη ευθεία τους και θ’ αρχίσουν τα ζιγκ ζαγκ, σα ρόλερ κόστερ. Και οι άνθρωποι επιτέλους θα χαμογελάνε, θα κοιτάζουν ο ένας τον άλλο με χαρά και δε θα σκύβουν το κεφάλι.

Για λίγο έστω, ο χειμώνας άνοιξη θα γίνει! Και τότε χίλια δυο τρελά πράγματα θα γίνουν:

Τα πρόβατα κελάηδαγαν γλυκά σαν αηδονάκια
κι οι αγελάδες πέταγαν ψηλά με τα πουλάκια.
Οι γέροι βγήκαν στις αυλές τα μήλα για να παίξουν,
ξύπνησαν οι τεμπέληδες και θέλαν να δουλέψουν.
Οι βλάκες γίναν έξυπνοι και οι μουγγοί μιλούσαν
και τα νερά του ποταμού ανάποδα κυλούσαν

Κι ενώ οι καλικάντζαροι και τα παιδιά έχουν στήσει το χορό, κι ενώ ο χοντρός αρχηγός τους, Μανδρακούλος, γελάει βροντερά, οι καλικάντζαροι τραγουδάνε: «Μπρος στον Μανδρακούλο ο Χειμώνας παίρνει Πούλο! Μπρος στον Μανδρακούλο ο Χειμώνας παίρνει Πούλο!»

Επιτρέψτε μας τώρα να διακόψουμε για λίγο το γλέντι και να πούμε κάποια ιστορικά στοιχεία!

Βρισκόμαστε, που λέτε, στα τέλη της δεκαετίας του 70, και οι αδερφοί Κατσιμίχα (άγνωστοι, ακόμα, στο ελληνικό κοινό) γυροφέρνουν στην Ευρώπη. Τα Χριστούγεννα του 1978, στο Μονπελιέ της Γαλλίας, γράφτηκε το παραμύθι «Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι». Οι Κατσιμιχαίοι έκαναν τη μελοποίηση του στο Βερολίνο και εκείνο κυκλοφόρησε λίγα χρονιά μετά (το 1983), σε μορφή βιβλίου, εικονογραφημένο από τον πασίγνωστο και αγαπημένο σκιτσογράφο και φίλο των Κατσιμιχαίων, Νίκο Μαρουλάκη. Σαν μεμονωμένος δίσκος κυκλοφόρησε πολλά χρόνια μετά στη χώρα μας, μόλις το 1996.

Ουσιαστικά λοιπόν τα τραγούδια της «Αγέλαστης Πολιτείας» συνιστούν την παλιότερη καταγεγραμμένη έκφανση της μουσικής των Κατσιμιχαίων – παλιότερη και από τα περίφημα «Ζεστά Ποτά», τον κλασικό πρώτο δίσκο τους. Και παραμένει μία από τις πλέον ιδιαίτερες στιγμές τους. Αφενός η μουσική ξεχωρίζει με τις πλούσιες εναλλαγές της και τις κολλητικές της μελωδίες, αφετέρου η ιστορία είναι ευχάριστη και διασκεδαστική, εμποτισμένη εδώ κι εκεί με μικρές πινελιές, σα σταγόνες από ξέχειλο κρασί (ή μπύρα), πινελιές χαρακτηριστικές του χιούμορ των Κατσιμιχαίων, καθιστώντας το έργο ιδιαίτερα αγαπητό στους ενήλικες.

Για παράδειγμα ο «πάρε τον πούλο» αρχηγός των καλικάντζαρων, ο Μανδρακούλος. Το παπαδαριό και τα αγιαστήρια της μέρας των Θεοφανίων, που απομακρύνουν τους καλικάντζαρους. Η «παπαρούνα». Καθώς και οι επίσημοι προσκεκλημένοι τους στο ξέφρενο γλέντι της Πολιτείας – ανάμεσα τους οποίους ξεχωρίζουν η Χιονάτη με τους Εφτά Νάνους, ο Τομ Σόγιερ, ο Αίσωπος, ο Καραγκιόζης, ο Κάρλος Καστανέττα και ο… Τζίμυ Χέντριξ!

Μπορούμε λοιπόν να δούμε το έργο σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Ένα είναι εκείνο του παραμυθιού. Το άλλο όμως εμπεριέχει συμβολισμούς και κοινωνική κριτική – εδώ που τα λέμε, κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του κάνει κάτι αντίστοιχο. Η «Αγέλαστη Πολιτεία» είναι ένας γκρίζος τόπος, που οι άνθρωποι ξοδεύουν κάθε μέρα τη ζωή τους στη ρουτίνα της καθημερινότητας, δουλεύοντας σαν τα ρομπότ, αγενείς, αφιλόξενοι, αγέλαστοι και ανίκανοι να «χορέψουν». «Καθένας τους εκοίταζε μονάχα τη δουλίτσα του» και η συντροφικότητα ήταν λέξη άγνωστη. Έχουν μάθει να σιχαίνονται τους ζωηρούς καλικάντζαρους, καθώς «η ασχήμια των καλικάντζαρων τους θυμίζει τη δική τους ασχήμια».

Και αν για μια μέρα μόνο έλιωσαν οι πάγοι, χάρη στη δύναμη εκείνου του θαυματουργού βοτανιού, και αν κατέφτασε για λίγο μόνο η Αγάπη και μαζί μ’ αυτήν η Άνοιξη, σκορπίζοντας το χρώμα και το γέλιο στην Αγέλαστη – ως τότε – Πολιτεία, την επομένη, με το που ξύπνησαν οι κάτοικοι αποτίναξαν τα καπνά από τη χθεσινή, ξέφρενη βραδιά, σα να ταν ένα όνειρο. Και έτσι άρχισαν ξανά τις δουλειές και τη μουρμούρα τους.

Εμείς γι' αυτά δεν είμαστε, τ' αυτί μας δεν ιδρώνει,
εδώ τσαλίμια και γιορτές και τρέλες δε σηκώνει.
Οι ξένοι ονειρευτήκανε και λένε παραμύθια,
μ' αν τύχει και τους πιάσουμε θα κλάψουνε στ' αλήθεια!

 Ωστόσο κάποιοι δε θέλησαν να λησμονήσουν. Κάποιοι δε ξέχασαν τους άτακτους καλικάντζαρους και τις περίλαμπρες, λευκές τους χήνες. Ήταν τα παιδιά! Τα παιδιά που τους είδαν με τα μάτια τους και πέταξαν με τις χήνες πάνω στους ουρανούς, μέσα από λαγκάδια, κοιλάδες και βουνά! Και μαζί με τα παιδιά ο «γερο δάσκαλος» τους, ο οποίος μιλάει, απορεί, προβληματίζεται, μα οι υπόλοιποι ενήλικες αρνούνται να τον ακούσουν.

Εσύ να σκάσεις δάσκαλε και να μην επιμένεις,
και στα μικρά άλλη φορά τραγούδια μη μαθαίνεις!
Εσένανε σε πήραμε να μάθεις τα παιδιά μας,
να γράφουν να διαβάζουνε, να 'ρθούν στα βήματα μας!
Κι όχι τραγούδια να τους λες και χαζοπαραμύθια:
βοτάνια, καλικάντζαρους και τέτοια κολοκύθια.

Γιατί για την πλειοψηφία των ανθρώπων μέρες σαν εκείνες που απλώθηκε η τρέλα και ο χορός, δε μπορούν παρά να γίνονται μια φορά στα τόσα. Η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Μια υποσημείωση στο γκρίζο βιβλίο της ζωής, μια σπίθα φωτιάς σ’ έναν παγωμένο κόσμο, μια μονοήμερη εξόρμηση σε μια δεκαετία ρουτίνας και ανίας, μια παροδική γιορτή, αντίστοιχη με τα Χριστούγεννα, ικανή να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά – μα μοναχά για λίγο. Την επόμενη μέρα τα κεφάλια πάλι μέσα, όλοι στις δουλειές τους! Τα καλολαδωμένα γρανάζια του συστήματος αρχίζουν πάλι το μονότονο μουρμουρητό τους.

Την άλλη μέρα χιόνισε. Χιόνιζε πάνω απ' το σιωπηλό κόσμο... χιόνιζε στις καρδιές των μοναχικών ανθρώπων.

Τα παιδιά όμως θυμόντουσαν… Είχαν ζήσει τους χορούς, είχαν ακούσει το τραγούδι και τα μάτια τους έλαμπαν ακόμα. Η φαντασία τους ήταν ακόμα ζωηρή και φλόγες ξεπετούσε. Και κάποιες μέρες κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, και ενώ τα παιδιά έπαιζαν στο προαύλιο του σχολείου τους, ο ουρανός γέμιζε με κάτασπρες χήνες.

Οι ενήλικες κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό. Ο γερο-δάσκαλος όμως χαμογελούσε, ακούγοντας τα παιδιά ξανά να τραγουδούν χαρούμενα, έναν γνώριμο σκοπό…

Ρουμ, παπαρούμ, παπαρούμ, παπαρούνα,
τη στίβουμε και κάνουμε μαντζούνα
και ύστερα τη βάζουμε να βράζει
δεκαοχτώ μερόνυχτα σε σιγανή φωτιά 

Για την "Αγέλαστη Πολιτεία" που κρύβει μέσα του, κάθε ένας από μας... Και για τους καλικάντζαρους που φωλιάζουν στα κρυφά, έτοιμοι να κάνουν ξανά τις σκανταλιές τους...

πηγές :Μουσικά χνάρια 
Youtube 

Ιστορίες της Μανιταρολάνδης ( ως μύθος κι ως γνώση )

Μανιτάρια της Λέσβος..
Βγες με τη παρέα σου στο βουνό μια βροχερή μέρα του φθινοπώρου. Περπάτα στο δάσος, στάσου σε ένα ξέφωτο και άφησε το βλέμμα στου να περιπλανηθεί ένα γύρο. Και θα τα δεις εκεί. Σε κύκλους ή σε σειρά, μοναχικά ή σε ομάδες. Τα μανιτάρια… Γονάτισε και πιάσε με τη χούφτα σου το υγρό χώμα του δάσους. Μύρισέ το… Τέντωσε τα αυτιά σου. Θα ακούσεις τον άνεμο να σιγοτραγουδά μέσα από τις φυλλωσιές. Φαντάσου νεράιδες και ξωτικά να τραγουδάνε…. Καλώς ήρθες στο μαγικό κόσμο των μανιταριών.
Τι είναι όμως τα μανιτάρια, πως ζουν, πως αναπαράγονται, πως συμβιώνουν με άλλα όντα στον πλανήτη μας. Αυτά κι άλλα πολλά ως μύθος κι ως γνώση σε αυτό το μικρό βιβλιαράκι.

(για παιδιά ηλικίας 10-12 ετών τους δασκάλους, τους γονείς τους …αλλά και κάθε μανιταρόφιλο)
  του δασκάλου Αριστείδη Σγατζού σε εικονογράφηση Λευτέρη Παπαθανάση.
*για να μάθουμε να λέμε ΟΧΙ και να το εννοούμε

«Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Ένα δέντρο, μια φορά»

 Ένα υπέροχο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι για την αγάπη, την αδιαφορία και την αλληλεγγύη απο τον Ευγένιο Τριβιζά
Καταπληκτικό animation, μουσική , και ελεύθερο πνευματικών ΄΄δικαιωμάτων,,
Αξίζει το χρόνο σας .

Σ' ένα άχαρο πεζοδρόμιο μιας πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα φύλλα του είχαν μαραζώσει, είχαν πέσει από καιρό κι είχε απομείνει γυμνό, σκονισμένο και καχεκτικό.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει του δάσους τη δροσιά. Δεν είχαν κελαηδήσει ποτέ στα φύλλα του πουλιά, με δυσκολία να το άγγιζε πού και πού κάποια πονετική ηλιαχτίδα που γλιστρούσε στα κρυφά ανάμεσα στις μουντές και άχαρες πολυκατοικίες που το περιστοίχιζαν.

Ήταν κι ένα παιδί. Τις μέρες έκανε δουλειές του ποδαριού. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα ενός κρύου πλυσταριού στην αυλή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ετοιμόρροπα μπαλκόνια. Κανείς δεν το πρόσεχε. Κανείς δεν το φρόντιζε. Κανείς δεν του έδινε την παραμικρή σημασία. Τα μάγουλά του είχαν χλωμιάσει, τα χέρια του είχαν ροζιάσει, τα μάτια του είχαν γεμίσει θλίψη.

Ποτέ δεν είχε γνωρίσει τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, τη θαλπωρή ενός αληθινού σπιτιού.

Λένε οι παλιοί...

..ότι το πεζοδρόμιο εκείνο ήταν κάποτε κάπως πιο φαρδύ, ότι φύτρωνε κάποτε κάποιο δέντρο εκεί.

Διηγούνται επίσης οι παλιοί ότι ένα χριστουγεννιάτικο πρωί βρήκαν στη ρίζα του δέντρου ξεπαγιασμένο ένα παιδί σκεπασμένο από το χιόνι, τυλιγμένο σ' ένα τριμμένο παλτό χωρίς κουμπιά, με ένα γαλήνιο χαμόγελο, ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Λένε ακόμα ότι από τότε κάθε παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στα μεσάνυχτα, κάτι παράξενο συμβαίνει, κάτι που κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα σμάρι πυγολαμπίδες τριγυρνούν επίμονα τρεμοσβήνοντας σε εκείνο το σημείο, λες και κάτι αναζητούν, λες και γυρεύουνε να θυμηθούνε κάτι, ότι ένας άνεμος αναπάντεχος φέρνει, ποιος ξέρει από πού, ανάλαφρες σαπουνόφουσκες και χρυσόχαρτα αστραφτερά, ενώ την ίδια στιγμή ένα υπέροχο πεφταστέρι διαγράφει στον ουρανό μια φαντασμαγορική τροχιά και πέφτει στο σημείο ακριβώς εκείνο.

Έτσι λένε...
Ποιος ξέρει;

ψηφιακό σχολείο 
Σκίστο Τάσος Αναστασίου

Μικρός ήρωας: Η μεγάλη επιστροφή

Στην καρδιά ενός οικονομικού πολέμου, ο «Μικρός ήρωας», ο Γιώργος Θαλάσσης, το θρυλικό παιδί - φάντασμα επιστρέφει, συνεχίζοντας την ηρωική πορεία κατά των Γερμανών κατακτητών. Νέος τόμος του επικού κόμικ, σε κυκλοφορία

Ο Γιώργος Θαλάσσης είναι ένα έφηβο αγόρι, ορφανό από πατέρα. Άριστος γνώστης πολεμικών τεχνών, αποφασίζει να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ζυγό των κατακτητών.

Παρά τη μικρή του ηλικία, είναι το αρχέτυπο του ήρωα, ένας άφοβος και αδάμαστος αρχηγός, το «ονειρεμένο πρότυπο» κάθε αγοριού.

Πιστοί του σύντροφοι στέκονται η αγαπημένη του Κατερίνα, με την οποία τον συνδέει πλατωνική ερωτική σχέση, και το «αιώνια πεινασμένο παιδί», ο ευτραφής, καλοκάγαθος, παράτολμος, άδολος και άφοβος Σπίθας, ο οποίος αποτελεί τραγική φιγούρα ως προς το τι συμβολίζει, την πείνα στην Κατοχή, αλλά, παράλληλα, δίνει την κωμική νότα με την καρικατουρίστικη φιγούρα του και τις αστείες ατάκες. 

Τόμοι και θέατρο

Το εβδομαδιαίο ανάγνωσμα κυκλοφόρησε για μία ολόκληρη 16ετία, από το 1953 έως τον Ιούνιο του 1968, όταν και διακόπηκε απότομα στο τεύχος 798, για να συνεχιστεί άμεσα με πλήρη εικονογράφηση.

Επανεκδόθηκε αρκετές φορές, υπό μορφή κόμικ πλήρους εικονογράφησης, κειμένου με εικόνες, συλλεκτικών τόμων, με μορφή μόνο κειμένου ή με τόμους της πρωτότυπης εικονογράφησης. Επίσης, έχει διασκευαστεί για το θέατρο.

Απο tpp

 

"Ο μονοδιάστατος άνθρωπος " ..επιβεβαιώνεται περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας....

«Να αναπαύεσαι, να διασκεδάζεις, να δρας και να καταναλώνεις όπως όλοι οι άλλοι, να αγαπάς και να μισείς ό,τι αγαπούν και μισούν οι άλλοι, αυτό στό μεγαλύτερό τους μέρος είναι ανάγκες πλαστές».

 Για την γενέθλια ημέρα του Χέρμπερτ Μαρκούζε .
Πενήντα ένα χρόνια μετά την έκδοσή του βιβλίου ,"Ο μονοδιάστατος άνθρωπος " ,πάντα επίκαιρος , επιβεβαιώνεται περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας....

Oίκονομική έλευθερία θά πρέπει νά σημαίνει άπελευθέρωση άπό τήν οικονομία, άπ'τόν καταναγκασμό πού άσκεϊται μέ τις οικονομικές σχέσεις και δυνάμεις ,άπελευθέρωση άπ τή καθημερινή πάλη γιά τήν ύπαρξη, απαλλαγή άπ'τήν άνάγκη νά κερδίζουμε τή ζωή μας 

Πολιτική έλευθερία θά πρέπε νά σημαίνει άπελευθέρωση απ τήν πολιτική αυτή πού πάνω της τά άτομα δεν μποροϋν νά άσκήσουν ουσιαστικό έλεγχο

Πνευματική έλευθερία θά πρέπει νά σημαίνει άποκατάσταση της άτομικής σκέψης, πνιγμένης σήμερα άπό τά μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα της διαπαιδαγώγησης, κι ακόμη θά πρέπει νά σημαίνει δτι θά πάψουν νά ύπάρχουν κατασκευαστές τής «κοινής γνώμης» κι άκόμη και κοινή γνώμη 

Αν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό ,αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές ,αλλά επειδή οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται είναι ισχυρές

Το 1964,στην Αμερική, εκδίδεται το βιβλίο του Χέρμπερτ Μαρκούζε "Ο μονοδιάστατος άνθρωπος ". Γίνεται ένα απο τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του αιώνα που έφυγε και επηρέασε βαθιά τον καιρό του .Βασική πηγή  έμπνευσης των κινημάτων του 1968,  τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Ο Μαρκούζε κρίνει την ηθικής της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, ριζικά αντίθετος   στην καπιταλιστική «κοινωνία της αφθονίας».Με τον «μονοδιάστατο άνθρωπο» ο Μαρκούζε θεωρητικοποίησε την παρακμή των επαναστατικών δυνατοτήτων στις καπιταλιστικές κοινωνίες ,αποδίδοντάς την στη ανάπτυξη των νέων μορφών κοινωνικού ελέγχου ,και έθεσε σε αμφισβήτηση θέσεις του παραδοσιακού Μαρξισμού.

 Το βιβλίο  "Ο μονοδιάστατος άνθρωπος"(δωράκι γενεθλίων)  μπορείτε να το διαβάσετε εδω
Εκδόσεις Παπαζήση 1971
Μετάφραση :Μπάμπης Λυκούδης

** Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, γεννήθηκε σαν σήμερα 19 Ιουνίου  1898 στο Βερολίνο. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου και Φράιμπουργκ και υπήρξε μέλος της Σχολής της Φραγκφούρτης , μέχρι το 1933.

. Μετανάστευσε στις Η.Π.Α όπου δίδαξε στα Πανεπιστήμια Κολούμπια, Χάρβαρντ, Μπράντεϊς και Καλιφόρνια.

Με επιρροές από τους Χέγκελ, Φρόυντ, Χάιντεγκερ και από την μαρξιστική θεωρία. ,προσπάθησε να συνδυάσει μαρξισμό και φροϋδισμό. Επηρέασε βαθιά το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 1960. Σπουδαιότερα έργα του: "Ο μονοδιάστατος άνθρωπος", "Έρως και πολιτισμός", "Λογική και επανάσταση". 

Πέθανε στις Η.Π.Α. το 1979.

Δροσοσταλίδα

 του Αντώνη Δημητρακόπουλου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή ψιχάλα. Μια τόοοσο δα μικρή δροσοσταλίδα. Δεν είχε ηλικία γιατί έτσι κι αλλιώς οι δροσοσταλίδες δεν έχουν ηλικία, είναι αιώνιες!

Σπίτι μου είναι τα σύννεφα, τα ποτάμια, οι λίμνες, η θάλασσα, έλεγε και ξανάλεγε με περηφάνια χορεύοντας πάνω σ’ ένα μικρό κατάλευκο σύννεφο.

Κάποια μέρα την είδε ένας αετός καθώς περνούσε από κει, να χορεύει χαρούμενη και της χαμογέλασε.

Η δροσοσταλίδα σταμάτησε το χορό της και πλησιάζοντας στην άκρη του συννέφου τον ρώτησε διστακτικά.

-«Μήπως ξέρεις τ’ όνομά μου;»

-«Όχι», απάντησε ο αετός και μ’ ένα δυνατό τίναγμα των φτερών του απομακρύνθηκε συνεχίζοντας την πορεία του στον ουρανό.

Μετά από λίγο φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και πήρε το σύννεφο μακρυά, στέλνοντας το στη χώρα της Βροχής.

Μόλις έφτασαν εκεί η δροσοσταλίδα είδε τις αδελφές της να αφήνουν τα χέρια τους από το σύννεφο και να πέφτουν με γέλια και φωνές προς τη γη. Μια και δυο έκανε κι αυτή το ίδιο. Άφησε τα χέρια της από το σύννεφο κι άρχισε να πέφτει, να πέφτει, να πέφτει… ώσπου ανταμώθηκε με το ποτάμι.

Σκαρφάλωσε σ’ ένα ξεραμένο φύλλο που ταξίδευε στην επιφάνεια του νερού και άρχισε πάλι να χορεύει…

Ξάφνου σταματάει το χορό της και σοβαρή σοβαρή ρωτάει το ξεραμένο φύλλο.

-«Μήπως ξέρεις τ’ όνομά μου;»

-«Όχι», αποκρίθηκε εκείνο τρέχοντας πάνω στα διάφανα νερά του ποταμού.

Μετά από το μεγάλο ταξίδι της στο ποτάμι, η δροσοσταλίδα έφτασε στη θάλασσα.

Τώρα είχε γαντζωθεί πάνω σ’ ένα άδειο μπουκάλι που επέπλεε πάνω στα κύματα, και χόρευε κι αυτό μαζί της.

-«Μήπως ξέρεις πως με λένε;» ρώτησε κάποια στιγμή λυπημένη η δροσοσταλίδα.

-«Όχι», απαντάει το μπουκάλι, «μα σίγουρα θα ξέρει ο αφρός των κυμάτων!» . Όταν έφτασαν στην κορυφή ενός τεράστιου κύματος η δροσοσταλίδα είπε με τρεμάμενη φωνή στον αφρό.

-«Μου είπε το μπουκάλι ότι εσύ θα ξέρεις το όνομά μου. Είναι αλήθεια ; Το ξέρεις;»

-«Όχι», είπε ο αφρός των κυμάτων καθώς άσπριζε ολοένα και πιο πολύ τη θάλασσα….

Κουρασμένη η δροσοσταλίδα από τους χορούς και τα ταξίδια αποκοιμήθηκε επάνω στο μαλακό φελλό του μπουκαλιού…

Το πρωί που ξύπνησε ήταν πάλι στο σπίτι της, στο σύννεφο, (γιατί όταν κοιμούνται οι δροσοσταλίδες και ονειρεύονται, ελαφραίνουν και πετούν προς τον ουρανό).

Τεντώθηκε λοιπόν και όπως το ‘χε συνήθεια έριξε μια ματιά κάτω προς τη γη. Και τι να δει!

Από κάτω ακριβώς βρισκόταν ένας πανέμορφος κήπος, με χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια. Μαργαρίτες, τριανταφυλλιές, ορτανσίες…

Η δροσοσταλίδα σάστισε από την ομορφιά του κήπου και αποφάσισε να τον επισκεφτεί. Άφησε λοιπόν τα χέρια της από το σύννεφο και άρχισε να ταξιδεύει προς τον κήπο….

Προσγειώθηκε πάνω σ’ ένα καταπράσινο φυλλαράκι γιασεμιού και άρχισε να κυλάει σαν δάκρυ προς την άκρη του.

Το φυλλαράκι ένιωσε την δροσοσταλίδα πάνω του και χάρηκε πολύ.

-«Σ’ ευχαριστώ για τη δροσιά που μου έδωσες», είπε ,»πες μου τι θες να κάνω κι εγώ για σένα;»

-«Το όνομά μου», είπε. «Θα ‘θελα να μάθω το όνομά μου!»

-«Δυστυχώς δεν το ξέρω», αποκρίθηκε το φυλλαράκι καθώς έβλεπε τη δροσοσταλίδα να πηδά προς τα κάτω…

Για καλή της τύχη η δροσοσταλίδα έπεσε πάνω στην πλάτη μιας πασχαλίτσας.

Και όχι όποιας κι όποιας μα της πιο σοφής του κήπου.

-«Τι έχεις και είσαι λυπημένη;» ρώτησε η πασχαλίτσα.

-«Θέλω να μάθω το όνομά μου», είπε η δροσοσταλίδα μελαγχολικά.

«-Αιώνες τώρα χορεύω στα σύννεφα, στα ποτάμια, στις λίμνες, στις θάλασσες…και όποιον συναντώ τον ρωτώ πως με λένε, μα κανείς δεν ξέρει. Μήπως ξέρεις εσύ;»

-«Όχι», απάντησε η σοφή πασχαλίτσα, «αλλά θα σε πάω σε κάποιον που σίγουρα ξέρει!»

Μια και δυο ξεκίνησαν και μετά από λίγο έφτασαν σ’ ένα σπόρο φραουλιάς που λιαζόταν ξαπλωμένος τεμπέλικα στο χώμα.

Η πασχαλίτσα άφησε τη δροσοσταλίδα πάνω στο σπόρο και φεύγοντας είπε χαμογελώντας.

-«Να αυτός ξέρει το όνομά σου».

Έκπληκτη η δροσοσταλίδα ρώτησε τον σπόρο της φραουλιάς.

-«Αλήθεια; Αλήθεια εσύ ξέρεις το όνομά μου;»

-«Ναι, το ξέρω» απάντησε ο σπόρος μ’ ένα πλατύ χαμόγελο, «το ξέρω».

-«Σε λένε ΖΩΗ και σε περίμενα…» της είπε και την αγκάλιασε σφιχτά…


Το παραμύθι «Δροσοσταλίδα»  κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις Ίκαρος

Πηγη :  fairytalesdreams.wordpress.com

φωτογραφία : Water Drops by Neha Singh

Το Τελευταίο Λουλούδι

..η ιστορία επαναλαμβάνεται και οΤζέημς Θέρμπερ το είπε με εικόνες και μια παραβολή- και την αφιέρωσε στη Ρόζμαρυ " με την πικρή ελπίδα πως ο κόσμος της θα είναι καλύτερος απ'τον δικό του"

Το Τελευταίο Λουλούδι δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο του 1939, δύο μήνες μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, και την επίσημη κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εικονογραφημένη αυτή παραβολή του Τζέημς Θέρμπερ, μια πρωτοποριακή τότε νουβέλα για τους αιώνιους κύκλους του πολέμου, της ειρήνης, του έρωτα, και την ανθεκτικότητα ενός μικρού λουλουδιού, παραμένει επίκαιρη και σήμερα. Οι New York Times, την ονόμασαν την «πιο κωμική και ταυτόχρονα σοβαρή συνεισφορά στην κριτική του πολέμου».
 
Ο E. B. White στη νεκρολογία του για τον Θέρμπερ στον New Yorker έγραψε: «Μέσα στο Τελευταίο Λουλούδι βρίσκει κανείς την πίστη του Θέρμπερ για την αναγέννηση της ζωής, την ευαισθησία του για την ομορφιά, αλλά και για το εύθραυστο των πάντων στον πλανήτη αυτόν πάνω».
 
«Πρόκειται για ένα είδος χιούμορ, που ταυτόχρονα λέει κάτι σοβαρό. Υπάρχει μία επικριτική διάθεση για τη ζωή μέσα του. Είναι χιούμορ σοβαρό, αλλά και ήρεμο. Διαφέρει από τα άλλα, γιατί δεν κάνει απλώς κριτική των συμπεριφορών -δηλαδή των υπερφίαλων πλευρών μιας κοινωνίας μία δεδομένη στιγμή-, αλλά είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Τα γραπτά κι οι εικονογραφήσεις του Θέρμπερ μπορούν να επιβιώνουν του άμεσου περιβάλλοντός τους, να ξεπερνάνε χρονικά ό,τι τα γέννησε. Σε έναν βαθμό θα αποτελέσουν τεκμήρια της εποχής του όλης» 
(T.S. Eliot, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Eκδόσεις Ερατώ 
Μετάφραση : Σωτήρης Κακίσης 

 Ο James Thurber Grover (8 Δεκέμβρη 1894 - 2 Νοεμβρίου 1961) ήταν ένας Αμερικανός σκιτσογράφος, συγγραφέας, δημοσιογράφος, με γιορτινό πνεύμα. Ο Thurber ήταν γνωστός για τα σκίτσα του και διηγήματά του, που δημοσιεύτηκαν κυρίως στο περιοδικό The New Yorker και συλλέγονται σε πολλά βιβλία του. Ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς της εποχής του.

Επιστροφή στη βάση

Art Mariana Kalacheva

 Τι χρειαζόμαστε περισσότερο; Ευαίσθητη νόηση του κόσμου και ατομική δημιουργικότητα. Πρέπει ο καλλιτέχνης που υπνώττει μέσα στον καθένα να αφυπνιστεί, προκειμένου να ανακαλύψει ότι αυτό που νοηματοδοτεί το έργο του πέρα και έξω από το ίδιο –με την πολυμορφία που εκφράζεται, στη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία, την αρχι τεκτονική, την ανθοκομική διακόσμηση, τη μαγειρική προετοιμασία, την ένδυση, την κηπουρική...– είναι η τέχνη της ζωής της οποίας αποτελεί το προσχέδιο. Η δημιουργία δεν πρέπει να είναι στην υπηρεσία του μηδενός, ούτε της αγοράς ούτε των ιδεών ούτε ενός κοινωνικού προγράμματος. Αρκεί να υπάρχει και να συνειδητοποιεί τη μυστική δύναμή της. Είναι η πραγματική ποίηση της ύπαρξης. Σήμερα που καταρρέει αυτός ο παλιός κόσμος που πάντοτε μας λεηλατούσε, αυτή η ποίηση αναδύεται για να μας σώσει από το ναυάγιο, οδηγώντας μας στα εύφορα εδάφη του ζωντανού. Εκεί όπου δεν επιβιώναμε παρά σαν θηρία, θα μάθουμε να ζούμε ως ανθρώπινα όντα.Η αποτυχία των ιδεολογιών δεν έκανε τίποτα άλλο από το να αποκαλύψει την αποτυχία της σκέψης που είναι διαχωρισμένη από το ζωντανό.

Στην πνευματική κατανόηση μιας πραγματικότητας που αναθεωρείται και αναιρείται από την οικονομία, θέλουμε να αντιπαραθέσουμε την ευαίσθητη νόηση μιας ζωής που δεν αφήνεται να υποβιβαστεί στην επιβίωση..

...Σε μια οικονομία που κυριαρχείται από την αγορά, το έχειν είναι πιο σημαντικό από το είναι, η ποσότητα πιο σημαντική από την ποιότητα, η επιβίωση πιο σημαντική από την πραγματική ζωή. Για να θεμελιώσουμε την κοινωνία σε νέες βάσεις, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στο είναι, στην ποιότητα, στη ζωή που βιώνεται ως περιπέτεια έμπλεη έρωτα και πάθους

 Raoul Vaneigem  Συνοπτικές σημειώσεις

“Βασικά μαθήματα αδικίας”

Ισοπέδωση και ανισότητες

Η δικτατορία της καταναλωτικής κοινωνίας επιβάλλει έναν ολοκληρωτισμό αντίστοιχο με εκείνον που επιβάλλει η δίδυμη αδελφή της, η δικτατορία της άνισης οργάνωσης του κόσμου.

Οι μηχανισμοί της υποχρεωτικής ισοπέδωσης υπονομεύουν την αξιοθαύμαστη δύναμη των ανθρώπων να αναγνωρίζουν τις διαφορές τους κι αυτές να τους συνδέουν. Το καλύτερο στοιχείο του κόσμου αυτού είναι η πολλαπλότητα των κόσμων που εμπεριέχει, οι διαφορετικές μουσικές, τα βάσανα και τα χρώματα της ζωής: οι χίλιοι και ένας τρόποι που ανακαλύψαμε, στο πέρασμα των αιώνων, για να ζούμε και να μιλάμε, να πιστεύουμε και να δημιουργούμε, να τρώμε, να εργαζόμαστε, να χορεύουμε, να παίζουμε, να αγαπάμε, να υποφέρουμε και να γιορτάζουμε.

Η ισοπέδωση, που μας εξομοιώνει αλλά και μας σαγηνεύει, δεν μπορεί να μετρηθεί. Δεν υπάρχει υπολογιστής ικανός να καταγράψει τα καθημερινά εγκλήματα που διαπράττει η βιομηχανία της μαζικής κουλτούρας κατά της διαφορετικότητας των ανθρώπων και του δικαιώματός τους σε μια ταυτότητα. Κι όμως, τα καταστρεπτικά επιτεύγματά της είναι οφθαλμοφανή. Ο χρόνος σιγά σιγά αδειάζει, η ιστορία χάνεται και ο χώρος δεν αναγνωρίζει την εκπληκτική ποικιλία των περιοχών του. Με τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, τα αφεντικά του κόσμου, μας επιβάλλουν να κοιταζόμαστε όλοι υποχρεωτικά σε έναν και μοναδικό καθρέφτη, ο οποίος αντανακλά τις αξίες της κουλτούρας της κατανάλωσης.

Όποιος δεν κατέχει δεν υπάρχει: όποιος δεν έχει αυτοκίνητο, επώνυμα παπούτσια ή εισαγόμενα αρώματα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Οικονομία των εισαγωγών, πολιτισμός της αγυρτείας: στο βασίλειο της επίδειξης οφείλουμε όλοι να επιβιβαστούμε στο κρουαζιερόπλοιο της κατανάλωσης, που σκίζει τα ταραγμένα νερά της αγοράς. Η πλειοψηφία των επιβατών είναι καταδικασμένη να ναυαγήσει, αλλά τα ναύλα όσων μπορέσουν να ταξιδέψουν θα τα πληρώσουμε όλοι με το εξωτερικό χρέος. Τα δάνεια, που δίνουν τη δυνατότητα σε μια καταναλωτική μειοψηφία να γεμίσει με καινούργια άχρηστα πράγματα, δρουν στην υπηρεσία της τυποποίησης της μεσαίας τάξης και του πιθηκισμού της ανώτερης τάξης. Η τηλεόραση μάλιστα αναλαμβάνει να μετατρέψει σε πραγματικές ανάγκες, μπροστά στα μάτια μας, την τεχνητή ζήτηση την οποία επινοεί ακούραστα ο Βορράς και προβάλλει με επιτυχία στο Νότο. (Στο βιβλίο αυτό, οι όροι Βορράς και Νότοςαναφέρονται στη μοιρασιά της παγκόσμιας πίτας και δε συμπίπτουν πάντοτε με τα γεωγραφικά δεδομένα).

 Η εξαίρεση...

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι....Άννα μην κλαις

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
(Άννα μην κλαις)
θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
(Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει
(Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
(Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά
θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά

Μπέρτολτ Μπρέχτ

«Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Νίκου Μπελογιάννη

 Της Κατερινας Μπακογιάννη

Αυτό το Σαββατοκύριακο το πέρασα μεταξύ τριών διαφορετικών εποχών. Έπεσε στα χέρια μου το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη <<Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα>> που επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις Εκδόσεις ΑΓΡΑ (*) και το οποίο διάβασα μονορούφι με ανοιχτή την τηλεόραση στις ειδήσεις και δημοσιογραφική αγωνία για το εάν η Ελλάδα θα προσέφευγε για δάνειο στην Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Πότε λοιπόν μεταφερόμουν νοερά στις φυλακές της Αίγινας και της Ακροναυπλίας, στα ιταλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κατούνα και στη Βόνιτσα και φανταζόμουν τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο να σκύβει πάνω από μικρά τσιγαρόχαρτα με όλο τον ρομαντισμό και την φόρτιση των δικών μου νιάτων, πότε θύμωνα παρασυρόμενη από την κομμουνιστική οργή του συγγραφέα όταν περιέγραφε την εγκατάσταση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου μετά τον πόλεμο του 1897 (για να καταλάβετε, ο ΔΟΕ λειτουργούσε από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής περίπου όπως το σημερινό ΔΝΤ με τη συμμετοχή τότε της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας) και πότε επανερχόμουν στο τώρα με το ΔΝΤ προ των πυλών και τη φωνή του Νίκου Στραβελάκη στο MEGA.

Η ματιά του Μπελογιάννη είναι αναμφίβολα η ματιά ενός κομμουνιστή πριν διαψευσθούν οι προσδοκίες για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Η μελέτη του παραμένει ωστόσο επίκαιρη όχι τόσο για το θεωρητικό αναλυτικό εργαλείο με το οποίο ο συγγραφέας επιχειρεί να ερμηνεύσει τον ρόλο του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα όσο για την προεξάρχουσα θέση που κατέχει το ζήτημα του δημόσιου δανεισμού στο έργο του και για το πώς η κατασπατάληση των δανείων και η συνεχής καταφυγή σε αυτά αποτελεί ιστορική πληγή για το σύγχρονο ελληνικό κράτος.
Όλο το έργο βασίζεται άλλωστε σε βιβλιογραφικές αναφορές των καθολικά αποδεκτών καθηγητών της οικονομικής ιστορίας Ξ. Ζολώτα, Α. Ανδρεάδη, Α. Αγγελόπουλου κ.α. και είναι απορίας άξιον και συγκινητικό ταυτόχρονα πώς ο Μπελογιάννης είχε πρόσβαση σε τόσες πηγές μέσα στους τόπους εγκλεισμού του.

Να πώς περιγράφει, με τη δική του γλώσσα, (όπως αποσπασματικά το μεταφέρω) ο Μπελογιάννης, για παράδειγμα, τις προσπάθειες του Χαρίλαου Τρικούπη να πάρει δάνεια την περίοδο 1887-93 που οδήγησε στο γνωστό «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»:

«Για να πάρει δάνειο ο Χαρίλαος Τρικούπης υποχρεώθηκε να παραγγείλει σε γαλλικές εταιρείες τρία θωρηχτά και κανόνια που στοίχισαν 26 εκατομμύρια, τιμή υπερβολική για την εποχή εκείνη. Καμιά τριανταριά και περισσότερα εκατομμύρια πήραν οι ντόπιοι τραπεζίτες για απόσβεση των παλιότερων δανείων τους. Ύστερα ήρθε η σειρά των ξένων τοκογλύφων και μετά έμειναν κάποια ψίχουλα για να σκεπάσουν μερικά από τα τεράστια ελλείμματα του προϋπολογισμού. Το δάνειο είχε γίνει καπνός. Κάθε δάνειο γινόταν καπνός.
Το κάθε δάνειο άνοιγε αναγκαστικά την πόρτα για καινούριο. Με ληστρικούς όρους. Ακόμα και ο Τρικούπης, επικεφαλής του πιο εξελιγμένου κομματιού της αστικής τάξης, άν ήταν στο χέρι του, θα διέθετε όλα τα δάνεια για την πρόοδο της χώρας. Τον λόγο όμως είχαν οι ξένοι και οι ντόπιοι τοκογλύφοι, το παλάτι, τα τζάκια, το λεφούσι από κομματικούς φίλους, η ρουσφετολογία, η στείρα και μικρόχαρη αντιπολίτευση, ο λογιοτατισμός.»

Και σε άλλο σημείο: «Τι απέμενε μετά στην ελληνική κυβέρνηση; Το μαγείρεμα καινούριων φορολογικών νομοσχεδίων για ν’ αναπληρώσουμε τα έσοδα που χάσαμε.»

Οι συνειρμοί με το σήμερα είναι ανατριχιαστικοί. Γερμανικά υποβρύχια – Άνγκελα Μέρκελ. Γαλλικές φρεγάτες – Νικολά Σαρκοζί. Και στο βάθος Eurogroup, ΔΝΤ και διαπραγματεύσεις υπό την απειλή της διόγκωσης των spreads και την αίρεση παραγγελίας πολεμικών αεροπλάνων.

Οπότε ίσως δεν υπάρχει αόρατο καφκάς, Δημήτρη Καμπουράκη. Τώρα πια δεν φυλακίζουν υποψήφιους ηγέτες αλλά τους διοικούμενους, τους πολίτες, τον λαό. (Συγχωρέστε με, τελώ ακόμη υπό την επήρεια της ανάγνωσης του έργου του Νίκου Μπελογιάννη.) Ίσως όλοι εμείς να είμαστε σαν τα χαμστεράκια σε ένα μεγάλο ορατό κλουβί.

Υ.Γ. Το ίδιο το βιβλίο έχει μια ενδιαφέρουσα διαδρομή. Τα πρωτότυπα χειρόγραφα διασώθηκαν σε ένα σιδερένιο κουτί θαμένο σε έναν κήπο (!) στην οδό Χαλκοκονδύλη. Αργότερα βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη μέσω Πάτρας όπου το 1946 έμενε για λίγο ο Μπελογιάννης λίγο πριν φύγει για το βουνό. Τα είχε εμπιστευτεί στην οικογένεια που του νοίκιαζε ένα δωμάτιο. Παραδώθηκαν στον γιο του, Νίκο Μπελογιάννη, σε ένα μπουγατσάδικο στην Θεσσαλονίκη. Το ίδιο βιβλίο είχε εκδοθεί το ΄98 από το ΚΚΕ, για τα 80 χρόνια του ΚΚΕ, γιατί όπως επισημαίνει ο γιος του Μπελογιάννη στον πρόλογο του «οι νεκροί είναι ιδανικοί για εκμετάλλευση»
.
Πηγη
 protagon.gr
Διαδηλώνω γιά την πατρίδα μου καί στό όνομα όσων της χάρισαν τη ζωή τους

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο

 “... Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο. 

• Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:
• Να μοιράζεσαι τα πάντα.
• Να παίζεις τίμια.
• Να μη χτυπάς τους άλλους.
• Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
• Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
• Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
• Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
• Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
• Να κοκκινίζεις.
• Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

 Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.

Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.

Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.

Πάρτε μια απ’ αυτές τις συμβουλές, εκφράστε την με επιτηδευμένη ορολογία ενηλίκων και εφαρμόστε τη στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας και θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή.

Σκεφτείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος, αν όλοι εμείς οι άνθρωποι τρώγαμε γάλα με κουλουράκια γύρω στις τρεις το απόγευμα και μετά ξαπλώναμε κάτω από τις κουβέρτες για έναν υπνάκο.

Ή, αν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως βασική αρχή να βάζουν πάντα τα πράγματα εκεί που τα βρήκαν και να καθαρίζουν τις τσαπατσουλιές τους.

Είναι ακόμη αλήθεια, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, πως όταν βγαίνετε έξω στον κόσμο είναι καλύτερα να κρατιέστε από το χέρι και να μένετε μαζί με τους άλλους...

...Τελικά πρέπει να σας πω πως έχω άδεια παραμυθά. Ενας φίλος μου μου την έβγαλε και την κρέμασε στον τοίχο, πάνω από το γραφείο μου. Αυτή η άδεια μού επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, για να ξαναβάζω σε σειρά τις εμπειρίες μου και να προωθώ το μύθο, όσο αυτός εξυπηρετεί κάποια όψη της αλήθειας. Ακόμη περιέχει το "πιστεύω" ενός παραμυθά:

* Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση.
* Οτι ο μύθος είναι πιο δραστικός από την ιστορία.
* Οτι τα όνειρα είναι πιο ισχυρά από τα γεγονότα.
* Οτι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει έναντι της εμπειρίας.
* Οτι το γέλιο είναι η μόνη θεραπεία της θλίψης.
* Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από το θάνατο.
 Προσπάθησα πολύ να μη γράψω κάτι που θα γινόταν η αιτία να μου αφαιρέσουν την άδεια..."

  Πληροφορίες
  Ο εκπληκτικός Robert Fulghum γεννήθηκε το 1937, και μεγάλωσε στο Waco του Texas. Στα νιάτα του εργάστηκε ως εκσκαφέας τάφρων (!!!), παιδί για εφημερίδες, καουμπόης σε ράντζο (βοσκός), μπάρμαν και τραγουδιστής κάντρυ. Μετά από το κολλέγιο και μια σύντομη καριέρα στην IBM, επέστρεψε στα θρανία για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του στη θεολογία. Για 22 χρόνια υπηρέτησε ως πάστορας σε μια ενορία στο Βορειοδυτικό Ειρηνικό. Κατά την ίδια περίοδο δίδαξε σχέδιο, ζωγραφική και φιλοσοφία στο Lakeside School στο Seattle. Ο Fulghum είναι επίσης καταξιωμένος ζωγράφος και γλύπτης. Τραγουδά και παίζει κιθάρα και τσέλο και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «The Rock Bottom Remainders» -μιας rock and roll μπάντας που αποτελείται από μουσικούς – συγγραφείς. Εχει τέσσερα παιδιά και εννέα εγγόνια. Μοιράζει τη ζωή του μεταξύ του Seattle της Washington, και της Κρήτης.

Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του με τίτλο: «Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο» --Εκδόσεις: ΛΥΧΝΟΣ

πηγή:  e-fungus
ΥΓ. Οι φωτογραφίες ειναι ζωγραφιές μικρών παιδιών (πολυκατοικια που εγινε πάρτυ) απο το blog solomantzaros.

Ανοίγει τις πόρτες του το 42ο Φεστιβάλ Βιβλίου

Το φθινοπωρινό ταξίδι στις σελίδες των βιβλίων έχει αφετηρία το Πεδίο του Άρεως, όπου από τις 6 έως τις 22 Σεπτεμβρίου, θα φιλοξενηθεί το 42ο Φεστιβάλ Βιβλίου.

Ένας ιδιαίτερα καταξιωμένος θεσμός στα δρώμενα της Πόλης των Αθηνών που διοργανώνει για πάνω από τριάντα χρόνια ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.), το Φεστιβάλ Βιβλίου φέτος μεταφέρεται στον καταπράσινο χώρο του Πεδίου του Άρεως όπου θα πραγματοποιηθεί σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Αττικής και σε συνεργασία με τη Unicef και τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.) και τελεί υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Την εικαστική φροντίδα της διοργάνωσης ανέλαβε ο ζωγράφος Δημήτρης Γέρος.

Ο εκδοτικός κόσμος θα παρουσιάσει σε μικρούς και μεγάλους αναγνώστες την σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή του, ενώ, παράλληλα, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο της Έκθεσης, θα πραγματοποιηθεί πληθώρα εκδηλώσεων.

Το 42ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα διαρκέσει από τις 6 έως τις 22 Σεπτεμβρίου. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Πέμπτη 18.00 – 22.30, Παρασκευή και Σάββατο: 18.00 – 23.00. Κυριακή ανοιχτά όλη την ημέρα από τις 11 το πρωί έως τις 22.30 το βράδυ.

πηγη  exelixeis.

Παρελθόν αποτελεί το ιστορικό βιβλιοπωλείο της Εστίας

‘Ανοιξε το 1885 και μεταφέρθηκε πριν από 21 χρόνια από την οδό Σταδίου, στην οδό Σόλωνος.

Έκλεισε το Σάββατο 30 Μαρτίου 2013, μετά από 128 χρόνια λειτουργίας, το ιστορικό βιβλιοπωλείο της Εστίας στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο είχε ανοίξει το 1885 και μεταφέρθηκε πριν από 21 χρόνια από την οδό Σταδίου στην οδό Σόλωνος. Απετέλεσε στέκι συγγραφέων και βιβλιόφιλων πολιτικών και δημοσιογράφων όλα τα χρόνια και μέχρι σήμερα.

Από τους πιο ιστορικούς θαμώνες της Εστίας στη Σόλωνος υπήρξε ο Φρέντυ Γερμανός. Οι εκδόσεις της Εστίας θα συνεχίσουν πάντως κανονικά την δραστηριότητά τους.

 Ιστορία
1885. Γεώργιος Kασδόνης

H Eστία εισέρχεται αισίως στον τρίτο αιώνα λειτουργίας της, αφότου, το 1885, ο Γεώργιος Kασδόνης – Tηνιακός την καταγωγή δάσκαλος και δημοσιογράφος στο Bουκουρέστι – ιδρύει το Bιβλιοπωλείον της Eστίας. Tο όραμά του διπλό, ένα πλήρες βιβλιοπωλείο και η έκδοση βιβλίων που να είναι “αξιόλογα, καλαίσθητα και σε προσιτές τιμές”, ώστε να διαμορφώσουν τις μελλονικές γενιές του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Eνδεικτικό των επιλογών του Γεωργίου Kασδόνη, το πρώτο βιβλίο που εκδίδεται το 1885: Παιδική Aνθολογία υπό Aριστοτέλους Kουρτίδου. Έκτοτε η Eστία θα εκδώσει περισσότερους από 11.000 τίτλους, με έμφαση αρχικώς στους μεγάλους Έλληνες πεζογράφους και ποιητές του λήγοντος 19ου αιώνα, τους οποίους ο Kασδόνης υποστήριξε στα πρώτα τους βήματα. Eνδεικτικά μόνον μνημονεύουμε τους Παλαμά, Kάλβο. Bαλαωρίτη, Προβελέγγιο, Bικέλα, Bιζυηνό, Παπαδιαμάντη, Kαρκαβίτσα, Mητσάκη, Bλαχογιάννη, Eφταλιώτη, Ξενόπουλο, Nιρβάνα, Θεοτόκη, Tραυλαντώνη, Kαμπούρογλου.

1890. Iωάννης Δημητρίου Kολλάρος

O Iωάννης Δημητρίου Kολλάρος, που εργαζόταν από νεαρός στην Eστία και ήταν ανιψιός του Kασδόνη, πρόκειται να διαδεχθεί τον θείο του. O Kολλάρος, Tήνιος επίσης και γιός μυλωνά, θα επιδείξει ιδιαίτερη αγάπη για το βιβλίο αλλά και μεγάλες οργανωτικές ικανότητες. H δυναμική που αποκτά η Eστία υπό τη διεύθυνσή του θα χαρακτηρίσει την επιχείρηση σε όλη τη μετέπειτα πορεία της. Eπί των ημερών του αρχίζει να κυκλοφορεί το Πανελλήνιον Bιβλιογραφικόν Δελτίον, πρωτοβουλία ιδιαίτερης σημασίας για την μηδαμινής υποδομής ελληνική βιβλιογραφία. Eξακολουθεί να θεραπεύει τη νεοελληνική λογοτεχνία (ας σημειώσουμε εδώ πως ο Nίκος Kαζαντζάκης είχε χαρακτηρίσει τον Kολλάρο “ευεργέτη των Eλληνικών Γραμμάτων” και πως ο Hλίας Bενέζης έγραψε ότι “ο Iωάννης Kολλάρος έδεσε το όνομά του με την ιστορία και την προκοπή της ελληνικής λογοτεχνίας”). Παράγει εκατοντάδες εκπαιδευτικά βιβλία ποιότητας, μεταξύ των οποίων Aναγνωστικά που έμειναν στην ιστορία, όπως Tα ψηλά βουνά του Zαχαρία Παπαντωνίου, συνδέοντας την Eστία με τις μεγάλες γλωσσικές διαμάχες των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, αλλά και καίριες μεταφράσεις αρχαίων Eλλήνων και ξένων συγγραφέων και μελετητών.

1925. Kωνσταντίνος Σαραντόπουλος

Tο 1925 ο Kολλάρος αποκτά εταίρο, τον γαμπρό του Kωνσταντίνο Σαραντόπουλο. O Σαραντόπουλος, ο οποίος θα διευθύνει την εταιρία μόνος του μετά το θάνατο του Kολλάρου (1956) ώς τον δικό του θάνατο το 1972, δημιουργεί κατά τη δεκαετία του 1950 την περίφημη Σειρά Nεοελληνικής Λογοτεχνίας με τους μικρού σχήματος σκληρόδετους τόμους. H σειρά αυτή, που αριθμεί σήμερα περισσότερους από 320 τίτλους,....