"Τα νιάτα δεν είναι περίοδος ζωής, είναι η κατάσταση του νου. Δεν είναι κόκκινα μάγουλα, κόκκινα χείλη και ευλύγιστα γόνατα. Είναι η διάθεση της θέλησης, ιδιότητα της φαντασίας, η δύναμη των αισθημάτων. Είναι η φρεσκάδα της βαθιάς πηγής της ζωής. Είναι η νίκη ενάντια στην ατολμία, είναι και της επιθυμίας για περιπέτεια ενάντια στο πόθο για μια ήσυχη ζωή. Αυτός ο πόθος υπάρχει συχνά σε έναν σαραντάρη. Κανένας δεν γερνάει μόνο και μόνο επειδή ζει μερικά χρόνια. Οι άνθρωποι γερνούν όταν λιποτακτούν από τα ιδανικά τους. Και τα ωραία ακόμη πρόσωπα, όταν δεν προσέξουν να μείνουν όσο γίνεται ηθικά αμόλυντα, στιγματίζονται συχνά από την αυθάδεια ή την αηδία.
Τα χρόνια μπορεί να ρυτιδώνουν το δέρμα, αλλά όταν εγκαταλείψεις τον ενθουσιασμό, τότε ρυτιδώνεται το πνεύμα. Η ανησυχία, η αμφιβολία, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου, ο φόβος και η απελπισία, αυτά τα μυσαρά μακρά χρόνια που γέρνουν το κεφάλι και κάνουν σκόνη το πνεύμα που γέρασε.
Και αν είναι κανείς εβδομήντα ή δεκάξι χρόνων, πάντα στην καρδιά του μπορεί να υπάρχει η αγάπη για το θαύμα, ο θαυμασμός για τα άστρα και τα πράγματα και για τις σκέψεις. Η θέληση να αντιμετωπίσει κανείς τα γεγονότα, η αδιάκοπη παιδιάστικη όρεξη για κείνο που πρόκειται να ΄ρθει. Έπειτα, και η μεγάλη χαρά για το παιχνίδι ζωής.
Είστε τόσο νέοι, όση είναι η πίστη σας στη ζωή. Τόσο γέροι, όση είναι η αμφιβολία σας. Τόσο νέοι, όση είναι εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Τόσο γέροι, όση είναι η απελπισία σας.
Μέσα στο κέντρο της καρδιάς σας βρίσκεται ένας σταθμός ασυρμάτου. Όσα χρόνια αυτός παίρνει μηνύματα ομορφιάς, ελπίδας, χαράς, μεγαλείου, θάρρους και δύναμης από τη γη, από τους ανθρώπους και από το θεό, τότε είστε πάντα νέος. Όταν τα μηνύματα αυτά πάψουν να έρχονται, και το κέντρο της καρδιά σας έχει σκεπαστεί με τα χρόνια της απαισιοδοξίας και τον πάγο της αδιαφορίας και του κυνισμού, τότε πραγματικά μεγαλώσατε και γεράσατε."
Σάμιουελ Ούλμαν, «Η ΝΙΟΤΗ»
φωτογραφία :Portrait of an elderly lady, Norway People of earth Τά βιβλία πού αγάπησα
Οι άδειοι οι τενεκέδες είναι που κάνουν πολύ φασαρία...
Στην Τρυπητή όμως ,στην Μήλο, τους φόρτωσαν μεράκι :)
γιατι η ομορφιά μας κοιτάζει κατά πρόσωπο (θα το θυμάσαι αυτό ,μου το υπόσχεσαι ;)
..ήρθε και το T.V ακολούθησε χρόνια μετά το f/b ,για να επαληθευτούν εκείνες οι τελευταίες λέξεις του ποιητή: "όλα τουριστικά και πολιτισμένα,στο τέλος δε θα'χουν τίποτε άλλο στο μυαλό τους παρά μια σειρά ασύνδετες cartes postales.."
"Γύρω στο '60 ,εκει ακριβώς συνέβη το κακό ,επεβλήθη με μια μικρόπνοη ευμάρεια ή εθνική πορνεία ,λεγόταν Τουρισμός "
,θα πει αργότερα ο Μάνος μιλώντας για τον Τσαρούχη στο "Ο καθρέφτης και το μαχαίρι"
Οι φωτογραφίες απο το περιοδικό "η λέξη " Αφιέρωμα στον Γ.Σεφέρη "
(κλικ στις φωτογραφίες για ευκολότερη ανάγνωση)
Δέν είναι μόνο η κάθε Βαγενά ή ο κάθε Τσακαλώτος που δοξάζει την
έννοια του Γραικύλου ,του Ραγιά, ή τους γλείφτες των Φράγκων. Είμαστε
εμείς σαν κοινωνία και σαν άτομα ξεχωριστά που το αποδεχτήκαμε στο τρόπο
ζωής μας στις καθημερινές μας επιλογές , το ανεχτήκαμε στους ''φίλους"
μας και στους συγγενείς μας. Πολύ σωστά το Greece επικράτησε στην
νεογραικική μας οντότητα, και όχι το όνομα Hellas
H προσάρτηση
του τόπου αρχικά στους Φράγκους και κατόπιν στην Οθωμανική αυτοκρατορία
δεν είναι το καθοριστικό αίτιο γι αυτό που μας συνέβη, αλλά αυτό που
αποδεχτήκαμε. Όταν μια σελίδα του Ιωάννη Βαρβάκη έχει εκατό λάικ (στον
οποίο εν πολλοίς χρωστάμε την ''ελευθερία" μας ),ενώ μια σελίδα της Πέγκυ
Ζήνα (π.χ) μετρά εκατοντάδες χιλιάδες θαυμαστές δεν μας φταίνε τα
ρεντίκολα της εξουσίας αλλά εμείς
Σε χαλεπούς καιρούς ,κάποιοι
και όχι όλοι, και συνεταιρισμούς κάναμε, και κοινοτισμό διδάξαμε, και
πολιτισμό παράγαμε. Αυτός ο νέο Φραγκισμός που μετουσιώθηκε στο
''μένουμε Ευρώπη", η νεοαποικιακή δηλαδή άποψη ότι αν δεν είμαστε
αρκούντως ''Ευρωπαίοι" είμαστε διεφθαρμένοι ή Τουρκόσποροι, εκδηλώνει
τον νεοφραγκισμό και νεοπλουτισμό που εξαγόρασε και τα τελευταία
υπολείμματα πολιτιστικής συνείδησης που μπορεί να είχαν απομείνει σε
κάποιους.
Και γι αυτό βιβλία, θέατρα, ή μουσική δεν μπορούν να μας
εκκινήσουν ούτε να μας αλλάξουν.
Τα καταναλώνουμε ως άλλοθι της
μετάλλαξης μας. Διότι ενσωματώσαμε πλήρως τη λογική του εθελόδουλου όπως
η Βαγενά και οι γελοίοι παριστάμενοι τους ΄΄διοικούντες" κοτσαμπάσηδες
Από την εποχή που δεν γιόρταζαν τα ψέματα αλλά οι μύθοι. Όπως οι μύθοι του Αισώπου ή του Γκάτσου και του Χατζιδάκι.
Οι στίχοι είναι μια ελεύθερη μεταφορά του Θρασύβουλου Σταύρου πάνω στο
Χορικό Του Μύθου από τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του
Αλέξη Σολομού (Εθν. Θέατρο 1957)
Δεν είναι η κατάκριση το σπουδαίο αλλά η δημιουργία. Δεν μπορούμε όμως να προσπερνάμε τη γελοιότητα που μας κατακλύζει κλεισμένοι στο δικό μας παλιό υπέροχο κόσμο. Ακόμα κι αν δεν δυνάμεθα να αντισταθούμε με τεχνικά μέσα, οφείλουμε να δηλώνουμε ενάντια στη πολτοποίηση και σαχλαμαρισμό της εποχής.Να μην προσπερνάμε.
Στην επίθεση που δέχεται η ανθρώπινη σκέψη από το πρόχειρο και το ευτελές έχουμε χρέος να αντιταχθούμε.
Καλό μήνα
Geo Bear
"Φωτογράφισα τη γέννηση και το θάνατο, φωτογράφισα τις... φεγγαρόστρατες του Θερμαϊκού, φωτογράφισα όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, όλους τους καλλιτέχνες, όλες τις επίσημες - ιστορικές διοργανώσεις της πόλης, γεγονότα εντυπωσιακά, λαμπερά και θλιβερά"
Όποιος
έζησε στη Θεσσαλονίκη και συμμετείχε στη ζωή της πόλης ,στα μικρά και στα μεγάλα γεγονότα ,είναι αδύνατον να
μην γνωρίζει τον “Ιωάννη της Κλίμακος” .Και οχι πάντα "επι κλίμακος", αλλά σκαρφαλωμένο και σε καρέκλες ,σε γραφεία ,ακόμη και σε δέντρο, για
να φωτογραφίσει απο ψηλά . Και αν τόφερνε η ώρα και μιλούσες μαζί του και τον ρωτούσες θα σου
έλεγε πολλές ιστορίες,όπως για το 1960 ,τότε που φωτογράφησε τον
Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Σαρλ Ντε Γκολ,κρυμμένος σε ένα τανκ ή για τα καραβάκια του Θερμαϊκού. Δεν ξερω ποια ήταν η μεγαλύτερη αγάπη του ,η φωτογραφία ή η πόλη ..και τις δύο όμως τις "υπηρέτησε" με πάθος.
Ο Γιάννης Κυριακίδης , ο ζωντανός θρύλος της Θεσσαλονίκης, έφυγε σήμερα πλήρης ημερών .Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1924 ,στον "λασπότοπο" της Καλαμαριάς από
πρόσφυγες πόντιους γονείς,στα 18 του τράβηξε την πρώτη του φωτογραφία και την είδε τυπωμένη -πρωτοσέλιδο- στην Εφημερίδα των Βαλκανίων
(χωρίς το όνομά του).Ηταν η πτώση ενός αεροπλάνου στην πλατεία Αριστοτέλους και το ημερολόγιο έγραφε 1940. Αν και τον "χρύσωναν" ποτέ δεν θέλησε να κατέβει στην Αθήνα ,ήθελε να μένει και να κάνει "είδηση" τη
Θεσσαλονίκη και άφησε πίσω του χιλιάδες μέτρα φίλμ όπου απαθανάτισε στιγμές της πόλης και των ανθρώπων της.
«Από
την Καλαμαριά ως το κέντρο της Θεσσαλονίκης κατέβαινα με τα πόδια,
χειμώνα – καλοκαίρι. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι λάσπες. Δούλεψα πολύ:
καθημερινές, Κυριακές, γιορτές και αργίες. Φωτογράφισα τη χαρά, το γάμο,
τη γέννηση, τα βαφτίσια. Και τη λύπη, την
αρρώστια και το θάνατο. Πολλές φορές οι συνθήκες ήταν τραγικές. Η
αστείρευτη ελπίδα όμως στα μάτια των ανθρώπων μού έδινε πάντοτε
κουράγιο. Η ίδια η ζωή με συγκλονίζει κάθε μέρα. Και γι’ αυτό δεν
παραιτούμαι από τη δουλειά μου».* Καλό ταξίδι .
με πληροφορίες απο ΑΠΕ-ΜΠΕ ,Παράλλαξη και το "καταφύγιο" της μνήμης *(βιογραφικό άλμπουμ ‘’ΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ –Ζωή Γεμάτη Εικόνες’’ εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ)
Η αγάπη αναζητά το αδύνατο. Το συναίσθημα σπάει το φράγμα της λογικής και φτιάχνει ένα τραγούδι 500 ετών από μαιντανό, φασκόμηλο, δεντρολίβανο και θυμάρι
Το 1934 είδα αληθινούς ζεϊμπέκηδες που μπαρκάρανε στη Σμύρνη, στο πλοίο που με πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη. Πήγαινα να δω τα μωσαϊκά στην Αγία Σοφία, που εκείνο τον καιρό είχε ξεσκεπάσει ο Αμερικανός βυζαντινολόγος Ουίτμορ.
Αυτοί οι ζεϊμπέκηδες ήταν ντυμένοι με τις παλιές στολές τους και έμοιαζαν πολύ μ’ αυτούς που είχε ζωγραφίσει ο Γύζης και ο Λύτρας. Ο ένας απ’ αυτούς, ως τριανταπέντε χρονών, μιλούσε καλά ελληνικά και μου έλεγε διάφορα πράγματα. Ιδίως μου μιλούσε για το πώς χόρευε ένας νεαρός που ήταν μαζί τους και όλο έλεγε ότι κανείς δεν τον φτάνει στο χορό.
Προς το ηλιοβασίλεμα, όταν ξεκίνησε το πλοίο για την Πόλη, ο νεαρός χόρεψε πάνω στο κατάστρωμα.Ήταν κοντός και χοντροκόκαλος, αλλά μόλις άρχισε να κινείται πραγματικά μετεμορφώθη. Δεν ήταν πια το ίδιο πρόσωπο. Την ανδρεία του, γιατί ήταν ανδρείος πολύ, σχεδόν άγριος, συνεπλήρωνε περίεργα ένα είδος ταπεινότητος και ένα είδος ευγνωμοσύνης, που δεν ήταν γνωστό ποιον απευθύνεται και ήταν σαν να ευγνωμονεί, με πολλή σεμνότητα ένα θεό, για το θαύμα που είναι η ζωή. Τον συνόδευε ένα τουμπελέκι, που χτυπούσε ένας άλλος ζεϊμπέκης, στο μαγικό ρυθμό 9/8. (…)
Στα βουνά της Αλβανίας, κοντά στη Φτέρα, άκουσα για πρώτη φορά το ζεϊμπέκικο που τα λόγια του αρχίζουν ως εξής: Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια, μπρος στ’ αρχοντικά σου σκαλοπάτια…
Είχα γνωρίσει ως τότε τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζη και ήμουν θαμώνας της στο κέντρο της οδού Δώρου που, πολλές φορές, πήγαινα παρέα με τον βυζαντινολόγο Ξυγγόπουλο , τον Κόντογλου και άλλοτε με τον Τζούλιο Καΐμη. Μα το ζεϊμπέκικο που άκουσα στην Αλβανία ερχόταν από έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό, που μου απεκάλυπτε μια άλλη πλευρά του ανθρώπου. Το ζεϊμπέκικο και τα ρεμπέτικα υπήρχαν βέβαια, ήδη από το 1900 και οι μεγάλοι του ρεμπέτικου είχαν δημιουργήσει αριστουργήματα. Αλλά οι αστικές προκαταλήψεις είχαν βρει έναν τρόπο να το αποκρύψουν, ακόμη και απ’ αυτούς που τους ενδιέφερε. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί και ήρθαν οι Εγγλέζοι με τους Έλληνες από τη Μέση Ανατολή, μαζί με το σουίνγκ άρχιζε να ανθίζει με μια νέα βλάστηση, και υπό νέο πνεύμα, το πανάρχαιο ζεϊμπέκικο.
Ο κεντρικός του ναός για μας τους Αθηναίους ήταν το κέντρο “Ο Μάριος” σ’ ένα σπίτι της οδού Ίωνος δεύτερο πάτωμα, όπου άκουσα για πρώτη φορά τον Τσιτσάνη. Η λέξη ναός δεν είναι υπερβολή. (…) Ο χαρακτήρας του ναού εδίδοντο και ενισχύονταν από την αυστηρότητα του διευθυντή που δεν επέτρεπε την παραμικρή σύγκρουση, πολύ περισσότερο το μεγάλο καβγά για παραγγελιές και άλλες ασύμαντες αφορμές. (…)
Παρά τους ενθουσιασμούς των ξένων επισήμων και ανεπισήμων, το ζεϊμπέκικο μένει κατιτί το ερμητικό στην ουσία του και είναι προσιτό, αληθινά προσιτό, μόνο σ’ αυτούς από τους Έλληνες που έχουν αληθινά ορφική μύηση. Λόγια φθαρμένα που δεν μπορούν να εκφράσουν την ουσία, για την οποία ο αμύητος μένει καχύποπτος.
(από τον τόμο Αγαθόν το εξομολογείσθαι, Καστανιώτης 1989)
Αγαπώ την Κάλας και την Σωτηρία Μπέλου. Και δεν αισθάνομαι διχασμένος.
Ας κοπιάσουν όσοι σκανδαλίζονται γι’ αυτό να καταλάβουν τι μου
συμβαίνει. Εγώ πάντως κόπιασα και κοπιάζω για να βρω μια τάξη και μια
ισορροπία. Θέλω συνεχώς να γνωρίζω και να ξεκαθαρίζω. Για να είμαι
ελεύθερος ν’ αγαπήσω απόλυτα. Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι προηγούμενες
επιτυχίες. Είναι φυσικό να θέλω να κάνω ελληνικό ό,τι μ’ αρέσει στην
Αναγέννηση. Αλλά ποτέ δεν θέλησα να γίνω Ιταλός. (. . .) (απο την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) -και δυστυχώς εξαντλημένο.
και έγραψεκαι ο Διονύσης Χαριτοπουλος
Ο μοναχικός θρήνος
Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία
Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός
με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και
να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία
της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό
που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν
στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα
ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να
φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά
που τον τρώνε.
Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία
του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό.
Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική
του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και
αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν
σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο
κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της
μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις.
Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα
εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το
μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε
οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο
μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς
αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός.
Όταν το μνήμα χάσκει στα
πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια
ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί
διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά
τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που
περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον
σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν
ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός.
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων·
είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να
ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το
δεχτεί.
Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι
μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά
όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά
φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης
ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για
παιδιά.
(Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη
Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από
τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα
σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ' όλους τους αρσενικούς
εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες
χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι
καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς
για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι
άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να
εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και
ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι'
αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το
πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε
με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του
χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το
τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και
ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου
που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως
στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με
οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν
επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον
οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη
του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα
τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να
χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.
Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά
παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία
προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι
γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο
σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν.
Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε
να χορέψει.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.
Ο αρχαϊκός
χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον
επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον
ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα
και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι.
Αν
χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που
οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και
ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές
φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε
κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον
κόσμο ολόκληρο.
---------
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός,
καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και
αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας:
έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
Διονύσης Χαριτοπουλος
ΤΑ ΝΕΑ , 14-09-2002
H τονικότητα των σιωπών είναι όση κι αυτή των χρωμάτων. Σιωπές αμήχανες, ερωτικές, άγριες, επιθετικές, ειρηνικές, κατανόησης, αποδοχής, επιβεβαίωσης, ανίας, αποξένωσης...
Η ικανότητα ανίχνευσης και ερμηνείας των σιωπών του Άλλου, μας καθιστά ικανούς να ερμηνεύσουμε τον καμβά των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, όσων μας γοητεύουν, ή μας έδωσε η ζωή δίπλα μας και κυρίως του Εαυτού μας...
Με μια πρωτομηνιά δημιουργικής σιωπής , εύχομαι από καρδιάς, Καλό μας μήνα..
ψιλόβρεχε ολημερίς· βγήκα τη νύχτα κι είδα κάτω απ' την ελιά ενα κλαδί καμπύλο, φωτεινό, στεφάνι χαλκαργυροπράσινο στο γκρίζο τ' ουρανού, λάμπαν δοξαστικά τα φύλλα της στο τίποτε το αδιαφοροποίητο που μας κυκλώνει, στραφτάλιζαν επάνω τους σταγόνες της βροχής, απέναντι απλωνότανε η πόλη αναμμένη και πίσω της χαμένος ο Υμηττός· μεσ' στην ασημαντότητα που εξουσιάζει τις δυσοίωνες προοπτικές πάντα ελλοχεύει απρόβλεπτο ένα θαύμα
Ονειρεύομαι μια αναπάντεχη διαδήλωση για να διασωθούν τα περίπτερα της χώρας. Το γεωγραφικό ορόσημο του αστικού ιστού. Η πρόσβαση στην περιττή και στην αναγκαία κατανάλωση των πολλών.Η παραφωνία στην ομοιομορφία. Το φωτισμένο σπιτάκι στο αφιλόξενο δάσος τη νύχτα. Μας περίμενε στο δρόμο. Η μεγάλη ομπρέλα στην ξαφνική νεροποντή. Ακολουθούσε τη διαδρομή μας. Άπλωνε το χέρι του δίνοντας τη μικρή σοκολάτα. Τα τσιγάρα. Την εφημερίδα. Τα γνωστά σημάδια που κατέτεμναν τη διαδρομή μας και την έκαναν υποφερτή.
Ήσυχα θα πεθάνουν τα περίπτερα όπως κι εμείς άλλωστε δεν είναι και τόσο σημαντικά την ώρα που σκοτώνονται άνθρωποι. Η ειρήνη σκοτώνει περισσότερους από τον πόλεμο.
Και κάπως έτσι το 1978, το rock απελευθερώθηκε από τη γνωστή φόρμα του, και ταξίδεψε σε νέους κόσμους , σε νέες γωνιές της σκέψης μας. Φωτίζοντας το πιό σκοτεινό μας κομμάτι και αποκαλύπτοντας μας ένα νέο τρόπο να επικοινωνήσουμε.
Τό τραγούδι αυτό (και ο δίσκος γενικά) αποτελούν στην ουσία μελοποίηση της Φάρμας των ζώων του Οργουελ σε ελεύθερη μεταφορά.
Στο σκηνικό συμμετέχουν τα γουρούνια, τα σκυλιά και τα πρόβατα και γι αυτό το LP αποτελείται από τρία μέρη συνολικά.
Geo Bear
Η πρώτη φορά που έπιασα φωτογραφική μηχανή (DSLR) στα χέρια μου ήταν πριν περίπου 1,5 χρόνο, οπότε και με τη σύντροφό μου αγοράσαμε μια για να είμαστε έτοιμοι για τη γέννηση της κορούλας μας.
Τότε πραγματικά δεν φανταζόμουν σε τι όμορφη περιπέτεια έμπαινα όσον αφορά στη φωτογράφιση.
Η αστροφωτογράφιση τοπίου, με έχει βγάλει από το σπίτι αμέτρητες φορές, με έχει οδηγήσει σε πανέμορφα μονοπάτια που δεν γνώριζα την ύπαρξή τους, με έχει γνωρίσει σε βουνά που δεν είχα σκοπό ποτέ να επισκεφτώ και με έχει κάνει να περάσω υπέροχες στιγμές κάτω από τον έναστρο ουρανό.
Δεν έχει σημασία αν θα καταφέρω να βγάλω ακριβώς την φωτογραφία που είχα στο μυαλό μου.
Έχει τύχει να φύγω τα μεσάνυχτα από το σπίτι μου, να ταξιδέψω 1,5 ώρα για κάποιο στόχο, να πάνε όλα στραβά και να γυρίσω σπίτι χωρίς καμία λήψη που να μου αρέσει.
Το γεγονός ότι προσθέτω χρόνο στην "πραγματική ζωή" και αφαιρώ χρόνο από την "καθημερινότητα" είναι ανεκτίμητο για μένα.
.
Μακρυνεία, Αιτωλοακαρνανία
Σεπτέμβριος 2015
** Ο Άγγελος είναι καθηγητής Φυσικής την ημέρα, και αστροφωτογράφος τη νύχτα και όπως λέει στο προσωπικό του blog ::"Μέσα από τις φωτογραφίες μου προσπαθώ να περιγράψω το δέος που νιώθω κάθε φορά που στέκομαι ακίνητος κάτω από τον "Κόσμο".
Γράφει ο Λουδοβίκος στο σημείωμα του δίσκου:"Η Πύλη της Άμμου είναι η πόρτα που βγάζει στο αβέβαιο,στο δύσκολο,στο τίποτε. Είναι μια πύλη όπου ο άνεμος ραπίζει και ο χρόνος φορεί κουρελιασμένη πέτρα. Πάνω στην άμμο είμαστε αδιάβαστοι στο περπάτημα,ούτε αφήνουμε ούτε βρίσκουμε καθαρά ίχνη. Όλοι κάποτε διαβαίνουμε την ωραία Πύλη της Άμμου και είναι σαν να ξαναμπαίνουμε στην κολυμπήθρα..."
