 |
| Gabriel García Márquez acompañado por un mariachi |
Ας μιλήσουμε για μουσική 1
Του Gabriel Garcia Marquez
Σ’ ένα από τα εκείνα τα ερωτηματολόγια που πολλαπλασιάζονται καθημερινά, με ρώτησαν, όπως τόσες άλλες φορές, ποιά μουσική θα έπαιρνα μαζί μου σ΄ένα έρημο νησί, αν είχα μόνο μία εκλογή. Ποτέ δεν αμφέβαλλα για την απάντηση μου : τις σουίτες για σόλο τσέλο του Bach, κι αν έπρεπε να διαλέξω μόνο μία από αυτές, τότε θα διάλεγα την πρώτη. Έχω υπ΄όψιν μου διάφορες εκτελέσεις κι ανάμεσα τους, φυσικά, εκείνη του Pau Casals. Εκτός από την ιστορική αξία της, είναι μία υπέροχη εκτέλεση, όμως η ηχογράφηση είναι τόσο παλιά που τελικά ένα σημαντικό μέρος του μεγαλείου της χάνεται από αυτό. Στην πραγματικότητα, η εκτέλεση που με συγκινεί περισσότερο είναι του Mayrice Gendron, επομένως αυτή θα έπαιρνα μαζί στο έρημο νησί, μαζί με ένα και μοναδικό βιβλίο : μία καλή ανθολογία ισπανικής ποίησης του χρυσού αιώνα.
Αυτό το θέμα μου δίνει την ευκαιρία να απαντήσω σε άλλη μία ερώτηση που οι δημοσιογράφοι μου κάνουν συχνά πάνω στη σχέση μου με τη μουσική. Τους λέω πάντα την αλήθεια : η μουσική πάντα μου άρεσε περισσότερο από την λογοτεχνία, σε σημείο που μου είναι αδύνατον να γράψω ενώ γύρω μου ακούγεται μουσική, γιατί καταλήγω να προσέχω περισσότερο τη μουσική παρά αυτό που γράφω. Πάντως, ποτέ δεν προχωρώ σε βαθύτερες εξηγήσεις, μεταξύ άλλων γιατί η αγάπη μου για τη μουσική είναι τόσο μεγάλη ώστε να την θεωρώ μέρος της αυστηρά προσωπικής μου ζωής. Γιά τον ίδιο λόγο, όταν βρίσκομαι με στενούς φίλους δεν υπάρχει τίποτα που να μου αρέσει περισσότερο από το να μιλάω για μουσική..
