Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι μία ιστορία απληστίας, ανικανότητας και κοινωνικής κοροϊδίας!
Nick Cohen – The quardian- The Observer, Σάββατο 3 Αυγούστου 2013
Η Μάργκαρετ Θάτσερ σαν μία αυστηρή δασκάλα στο δημοτικό σχολείο ανακοίνωσε το 1976 πως το πρόβλημα των σοσιαλιστών ήταν ότι «ζούσαν από τα χρήματα των άλλων». Σκέφτομαι ότι η σκέψη της που τόσο υποστήριξε θα ήταν καίρια – ιδίως μετά τη κρίση του 2008 – για το μέγιστο μέρος του κρατικού καπιταλισμού.
Το κόστος της αναχρηματοδότησης των τραπεζών είναι στις πλάτες μας. Έχουμε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί πως οι φόροι του Τζόρτζ Όσμπορν συμψηφίζονται στην αγορά των δανείων και θα αδειάσει τη δική σου τσέπη ,όταν σκάσει η επόμενη φούσκα. Πόσος χρόνος όμως υπάρχει πριν η βρωμιά από την μονοπωλιακή αρπαγή του νερού – το πολύτιμο στοιχείο για τη ζωή – θα φτάσει στις «μύτες» της κοινωνίας ; Η εικόνα αυτή είναι τόσο ρεαλιστική όσο και μεταφορική.
Όπως πληροφορούμαστε από τις νέες σελίδες των Observer των ρεπόρτερ – Damien Carrington & Sophie Barnes – εκείνοι που δηλητηριάζουν τα νερά των πλέον βεβαρημένων Άγγλικών ποταμών, είναι οι ιδιωτικές εταιρίες νερού, οι οποίες βεβαίως επιβαρύνονται με ποινές για τη προστασία τους. Αποκαλύπτονται τέτοιες καταστάσεις, οι οποίες θα έπρεπε να είναι μέρος «εθνικών συζητήσεων», κι ποτέ δεν λαμβάνουν χώρα εξ’ αιτίας της παθογενούς «συμφεροντολικής οικειοποίησης». Η περίφημη και αξιόλογη κοινωνική γνώμη θεωρεί πως η βιομηχανία νερού είναι εκτός πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Η Θάτσερ έστησε τη θεωρία της ανάγκης της ιδιωτικοποίησης – θεωρία που τώρα είναι τόσο ευμετάβλητη όσο κι οι διαθέσεις του καιρού. Αναρωτιέμαι πόσο ακόμη θα διαρκέσει αυτός ο «μύθος». Η αδιαφορία των «επιτυχημένων» κυβερνήσεων επιτρέπει σε αμφισβητούμενες εταιρίες, ιδιωτικές κυρίως, να υφαρπάζουν τη ζωή, δύναμη, των εθνικών συμφερόντων. Βιώνουν ένα ευρέως σύστημα αποφυγής φόρων. Έχουν αποκρύψει το κοινωνικό συμφέρον μέσα στα γραφεία τους με πρόσχημα την εμπορική «σιωπή». Πιο όμως αηδιαστικό, είναι πως έχουν φορτώσει τα βιβλία τους με χρέη, όχι για να βελτιώσουν τα Βρεττανικά δίκτυα ύδρευσης, αλλά για να επιστρέψουν φανταστικά κέρδη στους επενδυτές από τις τσέπες μιας φυλακισμένης αγοράς καταναλωτών.
Με τις απειλές των αναξιόπιστων οίκων αξιολόγησης – τα χρέη είναι μη βιώσιμα – ο καταναλωτής θα πληρώσει τη χρεωκοπία αυτών των εταιριών. Στη πραγματικότητα ΕΣΥ καταναλωτή ήδη πληρώνεις. Αυτά λέγονται στη καταστροφική ανάλυση του George Turner εκ μέρους του φιλελεύθερου Think tank Center Forum την περασμένη εβδομάδα. «από το 2005» καταλήγει «οι τιμές του νερού αυξήθηκαν τόσο, περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο καταναλωτής ενώ τα κέρδη των επενδυτών παρά την αύξηση δεν ήταν τα ανάλογα.» Οι επενδυτές αν λάβουμε υπόψη τα έξοδα και τους φόρους που αναγκάζονται να πληρώνουν, μοιάζει σαν οι εταιρίες νερού να ψάχνουν για «άμεσους υποστηρικτές των δικών τους φόρων».
Ένα παράδειγμα που αξίζει προσοχής είναι «Τα Νερά του Τάμεση» που ζητά από την κυβέρνηση χρηματοδότηση για νέα καλύτερα δίκτυα του Λονδίνου. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται την καπιταλιστική ουτοπία στα 1980 τις απαιτήσεις και τις υποσχέσεις των Θατσεριστών που κατέληξαν σε συντρίμμια. Οι Συντηρητικοί της εποχής έλεγαν πως οι ιδιωτικοποιήσεις θα έφερναν τη Βρεττανία σε «αυτοδύναμη δημοκρατία». Έτρεχαν μια τρελή αν και αποτελεσματική καμπάνια ρωτώντας τους ανθρώπους «να πείσουν» τους άλλους για το πόσο πλούτο θα τους έφερνε η ιδιωτικοποίησης. Στο τέλος το «αστείο» έδειξε πως κανείς δεν κατέχει τις ιδιωτικές εταιρίες νερού, ούτε εσείς, ούτε εγώ! Ο Τάμεσης ελέγχεται από το συνεταιρισμό με επικεφαλής τους Macquarie, μία Αυστραλιανή Τράπεζα.
Ο συνεταιρισμός αυτός αν και έχει μεγάλη κέρδη, ως εταιρία έχει τεράστια χρέη. Οι μεγαλύτεροι πάλι θα θυμούνται με διαύγεια πόσο οι Θατσεριστές έλεγαν πως οι ιδιωτικές εταιρίες θα ήταν ανεξάρτητες από τα κρατικά ταμεία και θα ήταν συσσωρευτές χρημάτων για τις αγορές. Η «υπόσχεση» πήγε κι αυτή στο διάολο. Εάν ήταν σεβαστές εταιρίες στις αγορές, η εταιρία Thames Water θα έπρεπε ή να αλλάξουν αυτή τη «προφητεία» είναι να χρεοκοπήσουν εδώ και πολύ καιρό.
Όμως τα ιδιωτικά μονοπώλια είναι ελεύθερα να εξαγοράζουν ιδιωτικά συμφέρονται, χωρίς περιορισμούς και τέτοιες συμπεριφορές που μόνο «κατώτερες» μπορεί να θεωρηθούν. Εξ άλλου η περιβαντολογική τους συμπεριφορά έδειξε πως τα τελευταία 9 χρόνια έχουν μολύνει τις πόσιμες πηγές νερού και τις παραλίες 1000 φορές πάνω από το προβλεπόμενο όριο. Ο ευκολόπιστος αναγνώστης θα αναρωτιέται γιατί δεν αλλάζουν πολιτική.
Η απάντηση είναι πως δεν τους ενδιαφέρει / συμφέρει. Με ότι καθαρό νερό μένει υπόλοιπο αυτοί κερδίζουν 10.800 Αγγλικές λίρες πάνω κάτω. Κανείς διευθυντής δεν θα ξυπνήσει για χάρη της δικαιοσύνης με τέτοιες απολαβές. Το επίπεδο των χρεών είναι η απειλή που δένει την ανικανότητα, τη διαφθορά, την αποφυγή φόρων με την υπερχρέωση. Επιτρέπει ιδιωτικές μετοχικές εταιρίες να πολλαπλασιάζουν την αρχική επένδυση.
Επιτρέπει να αποφεύγουν τη φορολόγηση. Εάν γινόταν πιο δημοκρατικές θα έπρεπε να πληρώσουν φόρους στα κέρδη τους πριν μεριστούν το κέρδος οι επενδυτές. Αλλά αν μεγαλώσουν το δανεισμό, μπορούν να χρεώσουν το κέρδος υπέρ πληρωμών - άλλων – εκτός της φορολογίας. Σήμερα, ένα μέσο ποσοστό χρέους της Αγγλικής εταιρίας νερού ανέρχεται στα 70%. Κάποιες άλλες εταιρίες έφτασαν το ποσοστό των 80% (δηλαδή το 80% της αξίας της εταιρίας έγινε μέσω δανεισμού και μόνο 20% από τους επενδυτές). Τα επίπεδα είναι τόσο υψηλά που η Standard & Poor’s έχει σταματήσει να εμπιστεύεται τις εταιρίες νερού, δικαιολογώντας το πώς αν τα χρέη δεν είχαν χρησιμοποιηθεί για μακροχρόνιες επενδύσεις, όπως όφειλαν, αλλά δαπανήθηκαν σε ισόποσα μερίδια πληρωμών που είναι μία κοντόφθαλμη πρακτική.
Το CentreForum βασίστηκε στα δεδομένα της εταιρίας νερού Yorkshire για να αποδείξει πως έγιναν οι πολίτες αντικείμενο κλοπής. Το 2006 είχε φτάσει η ανωτέρω εταιρία σε παροξυσμό. Οι μερισματοιούχοι πήγαν σε μηνύσεις – η εταιρία πλήρωσε 886.8 εκατομμύρια – η επιστροφή του χρέους των μερισμάτων του 24.1% των κερδών. Οι καταναλωτές πλήρωσαν 139 Αγγλικές λίρες έκτοτε κάθε χρόνο μεταξύ των ετών 2005 έως 2010. Δεν υπάρχει έλλειψη για ανανεωτικές ιδέες, όπως του Sir Ian Byatt, πρώην διαπραγματευτή ο οποίος θα ήθελε να δει την πληρωμή των μερισμάτων να ισοδυναμούν με τις περικοπές.
Στο τέλος του άρθρου του ο Turner καταλήγει πως ο μόνος δρόμος για τις ιδιωτικές μονοπωλιακές είναι να μετατρέψουν τις εταιρίες τους σε εταιρίες –όχι – για το κέρδος ! όσον αφορά τη φούσκα της Βουλής – τέτοιες ιδέες είναι πέρα των ορίων τους. Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΝΕΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ – ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΟΥΝ.
Όπως γίνεται με τις Τράπεζες διοικούνται από άχρηστους κι άπληστους ανθρώπους. Μια μέρα, θα χρειαστούν κι άλλα χρήματα, χρήματα όλων των πολιτών για να σώσουν τις μπίζνες τους πράγμα που δεν είναι μόνο βρωμερή ιδέα αλλά κι ο μοχλός της κατάρρευσης !
Απο guardian
Για τη μετάφραση ευχαριστούμε :Ν.Υ. Μπρούκλη
Nick Cohen – The quardian- The Observer, Σάββατο 3 Αυγούστου 2013
 |
| «Οι εταιρίες νερού κρύβουν – με τη σιωπή της εμπορικής εμπιστευτικότητας - πως ΤΟ ΝΕΡΟ όφειλε να είναι ένα κοινωνικό αγαθό». |
Η Μάργκαρετ Θάτσερ σαν μία αυστηρή δασκάλα στο δημοτικό σχολείο ανακοίνωσε το 1976 πως το πρόβλημα των σοσιαλιστών ήταν ότι «ζούσαν από τα χρήματα των άλλων». Σκέφτομαι ότι η σκέψη της που τόσο υποστήριξε θα ήταν καίρια – ιδίως μετά τη κρίση του 2008 – για το μέγιστο μέρος του κρατικού καπιταλισμού.
Το κόστος της αναχρηματοδότησης των τραπεζών είναι στις πλάτες μας. Έχουμε ενημερωθεί και προειδοποιηθεί πως οι φόροι του Τζόρτζ Όσμπορν συμψηφίζονται στην αγορά των δανείων και θα αδειάσει τη δική σου τσέπη ,όταν σκάσει η επόμενη φούσκα. Πόσος χρόνος όμως υπάρχει πριν η βρωμιά από την μονοπωλιακή αρπαγή του νερού – το πολύτιμο στοιχείο για τη ζωή – θα φτάσει στις «μύτες» της κοινωνίας ; Η εικόνα αυτή είναι τόσο ρεαλιστική όσο και μεταφορική.
Όπως πληροφορούμαστε από τις νέες σελίδες των Observer των ρεπόρτερ – Damien Carrington & Sophie Barnes – εκείνοι που δηλητηριάζουν τα νερά των πλέον βεβαρημένων Άγγλικών ποταμών, είναι οι ιδιωτικές εταιρίες νερού, οι οποίες βεβαίως επιβαρύνονται με ποινές για τη προστασία τους. Αποκαλύπτονται τέτοιες καταστάσεις, οι οποίες θα έπρεπε να είναι μέρος «εθνικών συζητήσεων», κι ποτέ δεν λαμβάνουν χώρα εξ’ αιτίας της παθογενούς «συμφεροντολικής οικειοποίησης». Η περίφημη και αξιόλογη κοινωνική γνώμη θεωρεί πως η βιομηχανία νερού είναι εκτός πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Η Θάτσερ έστησε τη θεωρία της ανάγκης της ιδιωτικοποίησης – θεωρία που τώρα είναι τόσο ευμετάβλητη όσο κι οι διαθέσεις του καιρού. Αναρωτιέμαι πόσο ακόμη θα διαρκέσει αυτός ο «μύθος». Η αδιαφορία των «επιτυχημένων» κυβερνήσεων επιτρέπει σε αμφισβητούμενες εταιρίες, ιδιωτικές κυρίως, να υφαρπάζουν τη ζωή, δύναμη, των εθνικών συμφερόντων. Βιώνουν ένα ευρέως σύστημα αποφυγής φόρων. Έχουν αποκρύψει το κοινωνικό συμφέρον μέσα στα γραφεία τους με πρόσχημα την εμπορική «σιωπή». Πιο όμως αηδιαστικό, είναι πως έχουν φορτώσει τα βιβλία τους με χρέη, όχι για να βελτιώσουν τα Βρεττανικά δίκτυα ύδρευσης, αλλά για να επιστρέψουν φανταστικά κέρδη στους επενδυτές από τις τσέπες μιας φυλακισμένης αγοράς καταναλωτών.
Με τις απειλές των αναξιόπιστων οίκων αξιολόγησης – τα χρέη είναι μη βιώσιμα – ο καταναλωτής θα πληρώσει τη χρεωκοπία αυτών των εταιριών. Στη πραγματικότητα ΕΣΥ καταναλωτή ήδη πληρώνεις. Αυτά λέγονται στη καταστροφική ανάλυση του George Turner εκ μέρους του φιλελεύθερου Think tank Center Forum την περασμένη εβδομάδα. «από το 2005» καταλήγει «οι τιμές του νερού αυξήθηκαν τόσο, περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο καταναλωτής ενώ τα κέρδη των επενδυτών παρά την αύξηση δεν ήταν τα ανάλογα.» Οι επενδυτές αν λάβουμε υπόψη τα έξοδα και τους φόρους που αναγκάζονται να πληρώνουν, μοιάζει σαν οι εταιρίες νερού να ψάχνουν για «άμεσους υποστηρικτές των δικών τους φόρων».
Ένα παράδειγμα που αξίζει προσοχής είναι «Τα Νερά του Τάμεση» που ζητά από την κυβέρνηση χρηματοδότηση για νέα καλύτερα δίκτυα του Λονδίνου. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται την καπιταλιστική ουτοπία στα 1980 τις απαιτήσεις και τις υποσχέσεις των Θατσεριστών που κατέληξαν σε συντρίμμια. Οι Συντηρητικοί της εποχής έλεγαν πως οι ιδιωτικοποιήσεις θα έφερναν τη Βρεττανία σε «αυτοδύναμη δημοκρατία». Έτρεχαν μια τρελή αν και αποτελεσματική καμπάνια ρωτώντας τους ανθρώπους «να πείσουν» τους άλλους για το πόσο πλούτο θα τους έφερνε η ιδιωτικοποίησης. Στο τέλος το «αστείο» έδειξε πως κανείς δεν κατέχει τις ιδιωτικές εταιρίες νερού, ούτε εσείς, ούτε εγώ! Ο Τάμεσης ελέγχεται από το συνεταιρισμό με επικεφαλής τους Macquarie, μία Αυστραλιανή Τράπεζα.
Ο συνεταιρισμός αυτός αν και έχει μεγάλη κέρδη, ως εταιρία έχει τεράστια χρέη. Οι μεγαλύτεροι πάλι θα θυμούνται με διαύγεια πόσο οι Θατσεριστές έλεγαν πως οι ιδιωτικές εταιρίες θα ήταν ανεξάρτητες από τα κρατικά ταμεία και θα ήταν συσσωρευτές χρημάτων για τις αγορές. Η «υπόσχεση» πήγε κι αυτή στο διάολο. Εάν ήταν σεβαστές εταιρίες στις αγορές, η εταιρία Thames Water θα έπρεπε ή να αλλάξουν αυτή τη «προφητεία» είναι να χρεοκοπήσουν εδώ και πολύ καιρό.
Όμως τα ιδιωτικά μονοπώλια είναι ελεύθερα να εξαγοράζουν ιδιωτικά συμφέρονται, χωρίς περιορισμούς και τέτοιες συμπεριφορές που μόνο «κατώτερες» μπορεί να θεωρηθούν. Εξ άλλου η περιβαντολογική τους συμπεριφορά έδειξε πως τα τελευταία 9 χρόνια έχουν μολύνει τις πόσιμες πηγές νερού και τις παραλίες 1000 φορές πάνω από το προβλεπόμενο όριο. Ο ευκολόπιστος αναγνώστης θα αναρωτιέται γιατί δεν αλλάζουν πολιτική.
Η απάντηση είναι πως δεν τους ενδιαφέρει / συμφέρει. Με ότι καθαρό νερό μένει υπόλοιπο αυτοί κερδίζουν 10.800 Αγγλικές λίρες πάνω κάτω. Κανείς διευθυντής δεν θα ξυπνήσει για χάρη της δικαιοσύνης με τέτοιες απολαβές. Το επίπεδο των χρεών είναι η απειλή που δένει την ανικανότητα, τη διαφθορά, την αποφυγή φόρων με την υπερχρέωση. Επιτρέπει ιδιωτικές μετοχικές εταιρίες να πολλαπλασιάζουν την αρχική επένδυση.
Επιτρέπει να αποφεύγουν τη φορολόγηση. Εάν γινόταν πιο δημοκρατικές θα έπρεπε να πληρώσουν φόρους στα κέρδη τους πριν μεριστούν το κέρδος οι επενδυτές. Αλλά αν μεγαλώσουν το δανεισμό, μπορούν να χρεώσουν το κέρδος υπέρ πληρωμών - άλλων – εκτός της φορολογίας. Σήμερα, ένα μέσο ποσοστό χρέους της Αγγλικής εταιρίας νερού ανέρχεται στα 70%. Κάποιες άλλες εταιρίες έφτασαν το ποσοστό των 80% (δηλαδή το 80% της αξίας της εταιρίας έγινε μέσω δανεισμού και μόνο 20% από τους επενδυτές). Τα επίπεδα είναι τόσο υψηλά που η Standard & Poor’s έχει σταματήσει να εμπιστεύεται τις εταιρίες νερού, δικαιολογώντας το πώς αν τα χρέη δεν είχαν χρησιμοποιηθεί για μακροχρόνιες επενδύσεις, όπως όφειλαν, αλλά δαπανήθηκαν σε ισόποσα μερίδια πληρωμών που είναι μία κοντόφθαλμη πρακτική.
Το CentreForum βασίστηκε στα δεδομένα της εταιρίας νερού Yorkshire για να αποδείξει πως έγιναν οι πολίτες αντικείμενο κλοπής. Το 2006 είχε φτάσει η ανωτέρω εταιρία σε παροξυσμό. Οι μερισματοιούχοι πήγαν σε μηνύσεις – η εταιρία πλήρωσε 886.8 εκατομμύρια – η επιστροφή του χρέους των μερισμάτων του 24.1% των κερδών. Οι καταναλωτές πλήρωσαν 139 Αγγλικές λίρες έκτοτε κάθε χρόνο μεταξύ των ετών 2005 έως 2010. Δεν υπάρχει έλλειψη για ανανεωτικές ιδέες, όπως του Sir Ian Byatt, πρώην διαπραγματευτή ο οποίος θα ήθελε να δει την πληρωμή των μερισμάτων να ισοδυναμούν με τις περικοπές.
Στο τέλος του άρθρου του ο Turner καταλήγει πως ο μόνος δρόμος για τις ιδιωτικές μονοπωλιακές είναι να μετατρέψουν τις εταιρίες τους σε εταιρίες –όχι – για το κέρδος ! όσον αφορά τη φούσκα της Βουλής – τέτοιες ιδέες είναι πέρα των ορίων τους. Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΝΕΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ – ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΟΥΝ.
Όπως γίνεται με τις Τράπεζες διοικούνται από άχρηστους κι άπληστους ανθρώπους. Μια μέρα, θα χρειαστούν κι άλλα χρήματα, χρήματα όλων των πολιτών για να σώσουν τις μπίζνες τους πράγμα που δεν είναι μόνο βρωμερή ιδέα αλλά κι ο μοχλός της κατάρρευσης !
Απο guardian
Για τη μετάφραση ευχαριστούμε :Ν.Υ. Μπρούκλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου