Και ενω στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιμένει στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στην Αγγλία (των ιδιωτικοποιήσεων της Θάτσερ ) αρχίζει να αναπτύσεται ενας δημόσιος διάλογος για το αν ωφελούν και ποιόν αυτές οι πολιτικές και για την επιστροφή του νερού σε "Δημόσια χέρια"
Απο το άρθρο του Julian Kirchherr
Οι καταναλωτές νερού της Αγγλίας εξαπατώνται . Τα υψηλά ποσοστά διαρροής και η ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης έχουν προκαλέσει έκρηξη των τιμών.Ειναι ωρα να γυρίσει η ύδρευση σε δημόσια χέρια .
Αν και η Αγγλία ειναι μια απ'τις πιο υγρές χώρες της Ευρώπης, το νερό της είναι από τα πιο ακριβά. Οι καταναλωτές νερού της Αγγλίας εξαπατώνται - και στο επίκεντρο της εξαπάτησης μπορεί να είναι η πολιτική ιδιωτικοποίησης του νερού. Η επιστροφή του νερού σε δημόσια ιδιοκτησία ειναι μια καλή συζήτηση για την Αγγλία και την Ουαλία
Σήμερα περισσότερα από 3,4 δισεκατομμύρια λίτρα νερού διιαρρέουν απο τα δίκτυα ύδρευσης της Αγγλίας και της Ουαλίας. Αυτό είναι σχεδόν το ένα τέταρτο της συνολικής προσφοράς. Αν όλες οι σωληνώσεις είχαν καθοριστεί, αρκετό νερό θα μπορούσε να αποθηκεύεται και να παρέχεται μεχρι και σε 22 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους κάθε μέρα, χωρίς πρόσθετα μέτρα διατήρησης.
Η αγγλική OFWAT (ρυθμιστικη αρχη για το νερό) και οι εταιρείες ύδρευσης επισημαίνουν ότι η διαρροή έχει μειωθεί περισσότερο από 30% από την ιδιωτικοποίηση το 1989, ομως η δήλωση αυτή λέει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια, τα ποσοστά διαρροής έχουν αυξηθεί ακριβώς όσες φορές έχουν μειωθεί, από τη σκοπιά της, από έτος σε έτος. Έτσι, δεν υπάρχει καμία μακροπρόθεσμη πτωτική τάση στα ποσοστά διαρροής. Πράγματι, η διαρροή παραμένει ιδιαίτερα υψηλή στις περισσότερες περιοχές της Αγγλίας.
Ακριβώς όπως το γιαούρτι και δημητριακά
Και παρά το υψηλό επίπεδο διαρροών και το ξεπερασμένο δίκτυο υποδομών ύδρευσης της Αγγλίας , οι τιμές του νερού σε όλη τη χώρα συνεχίζουν να κάνουν άλματα Με τις πιο πρόσφατες αυξήσεις στα τέλη ύδρευσης,οι Αγγλοι καταναλωτές νερού θα πληρώσουν έως και 499 GBP ετησίως για το νερό και τους λογαριασμούς αποχέτευσης. Πράγματι, κατά μέσο όρο οι λογαριασμοί νερού έχουν εκτοξευθεί κατά 65% από το 2003 - το διπλάσιο του ποσοστού του πληθωρισμού κατά την ίδια περίοδο.
Κατά την πρώτη δεκαετία της ιδιωτικοποίησης, ο μέσος όρος λογαριασμών νερού των νοικοκυριών αυξήθηκεσχεδόν κατά 40% σε πραγματικούς αριθμούς. Τέτοιες υπερβολικές αυξήσεις είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές για τα πιο αδύναμα στρώματα της κοινωνίας. Σήμερα ήδη, το 11% των νοικοκυριών στην Αγγλία και την Ουαλία δαπανούν περισσότερο από το 5% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τους λογαριασμούς του νερού . Ενω η τιμολόγηση του νερού ειναι η ενδεδειγμένη για να αποφεύγεται η υπεβολική κατανάλωση, οι υψηλές τιμές του μπορεί να στερήσουν από τους πολίτες μια από τις πιο βασικές ανάγκες τους.Τα συνεχιζόμενα υψηλά ποσοστά διαρροών και η έκρηξη των τιμών ,σαν συνέπεια της ιδιωτικοποίησης του νερού ,δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Πράγματι, τέτοιες προσπάθειες ιδιωτικοποίησης στρέφουν τα δημόσια σε ιδιωτικά μονοπώλια, τα οποία είναι μερικές φορές ακόμη λιγότερο συμφέροντα απ'οτι η συμμετοχή του δημοσίου
Αυτό φανερώνει ένα θεμελιώδες πρόβλημα στις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης των συστημάτων ύδρευσης. Σε ένα ιδανικό περιβάλλον ανταγωνισμού, οι καταναλωτές του νερού θα είναι σε θέση να επιλέξουν από μια σειρά διαφορετικών προμηθευτών στην πόλη τους, ακριβώς όπως κάποιος έχει πολλές επιλογές για δημητριακά γιαούρτια ή εμφιαλωμένο νερό στο σούπερ μάρκετ. Ωστόσο, η δημιουργία ενός προμηθευτή νερού απαιτεί τεράστιες και απαγορευτικές επενδύσεις : κατασκευή των υποδομών ύδρευσης και δίκτυα ύδρευσης. Είναι απίθανο να προσελκύσει περισσότερους από έναν πάροχο νερού με μια μοναδική υποδομή νερού ανά σπίτι. Πράγματι,οι υπηρεσίες ύδρευσης αποτελούν φυσικό μονοπώλιο
Μαθαίνοντας από το Τόκιο και τη Σιγκαπούρη
Βεβαίως , οι ιδιώτες προμηθευτές νερού είναι πιθανό οργανωτικά να λειτουργούν αποτελεσματικότερα από τους προμηθευτές του δημοσίου . Ωστόσο η βελτίωση της αποτελεσματικότητας δεν μπορεί να ωφελήσει το κοινό . Σε αντίθεση με τα κρατικά μονοπώλια , τα ιδιωτικά μονοπώλια είναι επιχειρήσεις .Το κίνητρο ειναι το κέρδος και όχι κατ' ανάγκη οι υπηρεσίες που παρέχουν στους καταναλωτές . Να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά , προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το εισόδημα των μετόχων τους . Σε αντίθεση με τα κρατικά μονοπώλια , δεν λειτουργούν μόνο για την ανάκτηση του κόστους λειτουργίας, αλλά καθώς και να αποφέρουν σημαντικά κέρδη . Ο ευκολότερος τρόπος για να αυξήσει τα κέρδη του ένα ιδιωτικό μονοπώλιο είναι να αυξήσει τις τιμές . Μετά απ'αυτό , οι πελάτες δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να πληρώσουν την ραγδαία αύξηση των λογαριασμών του νερού .Πράγματι , οι εταιρείες ύδρευσης στην Αγγλία είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρες . Τα λειτουργικά κέρδη της Northumbrian Water , για παράδειγμα , από 165.300.000 GBP το 2001/ 2002 εκτοξεύθηκαν σε 338.800.000 το 2011/2012 GBP , ενώ η South West Water από 107 εκατ. ευρώ ανέβηκε στα GBP 204.700.000 . Σε όλη την Αγγλία και την Ουαλία , οι εταιρείες νερού που συνολικά παρουσιάσαν 2 δισ. κέρδη προ φόρων το 2011/2012 κατέβαλλαν 1,5 δισ. ευρώ στους μετόχους τους .
Κατά ειρωνικό τρόπο ,η υδροδότηση της Αγγλίας αρχικά ιδιωτικοποιήθηκε, όχι μόνο με την ελπίδα για μείωση των τιμών ,αλλά και για να ανατεθούν πρόσθετες επενδύσεις σε υποδομές ύδρευσης,που ηταν απαραίτητες , από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, οι υψηλότερες επενδύσεις συνεπάγονται χαμηλότερα κέρδη . Έτσι , υπάρχει περιορισμένο κίνητρο για ένα ιδιωτικό μονοπώλιο να αναλάβει τέτοιες προσπάθειες . Ιδιαίτερα σε μια χώρα με άφθονες πηγές νερού , όπως η Αγγλία ,εχει σημασία για έναν ιδιωτικό φορέα να αγνοήσει τις διαρροές , εφ 'όσον οι δαπάνες για την επισκευή του συστήματος υπερκαλύπτουν την άμεση αξία του νερού .
Η επανεθνικοποίηση των προμηθευτωνν νερού μπορεί να είναι μια επιλογή για να μειωθούν τα ποσοστά διαρροών και οι τιμές του νερού . Μάλιστα , δύο από τις πιο αποτελεσματικές εταιρείες ύδρευσης στον κόσμο είναι στο δημόσιο τομέα : Στο Τόκιο και τη Σιγκαπούρη . Οι απώλειες τους είναι τώρα λιγότερο από το 5 % , πέντε φορές λιγότερο από ό, τι οι Αγγλοι και Ουαλοί ομόλογοί τους. Η Scottish Water , μια δημόσια εταιρεία χωρίς καμία πίεση για να παράγει όλο και περισσότερα κέρδη , επίσης επιβαρύνεται μόνο με 324 GBP ετησίως - περίπου 50 GBP λιγότερο από τις αγγλικές εταιρίες νερού . Επιπλέον ,η Scottish Water ανακοίνωσε το πάγωμα των τιμών της , που θεσπίστηκε το 2009 και συνεχίζει για τέταρτη συνεχή χρονιά .
Ωστόσο, η επανεθνικοποίηση δεν είναι πανάκεια, δεδομένου ότι πολλές από τις πιο αναποτελεσματικές επιχειρήσεις κοινής ωφελείας του κόσμου είναι και στον δημόσιο τομέα. Για παράδειγμα, πολλοί δημόσιοι προμηθευτές νερού στην Ινδία χάνουν σχεδόν το 50% του νερού τους. Επίσης, σε περιόδους οικονομικής αναταραχής, οι κρατικοί προϋπολογισμοί συρρικνώνονται και αναβάλλονται οι επενδύσεις σε υποδομές ύδρευσης. Η περίπτωση της Scottish Water ειναι ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τους κινδύνους καιτα μειονεκτήματα της εθνικοποίησης. Πράγματι, τα ποσοστά διαρροής, για παράδειγμα, βρίσκονται σε ένα επίπεδο σημαντικά υψηλότερο από ό, τι στην Αγγλία. Περίπου το 33% του εφοδιασμού χάθηκε το 2011, σε σύγκριση με 25% στην Αγγλία. Ωστόσο,η Scottish Water ήταν σε θέση να μειώσει το συνολικό ποσοστό διαρροής της κατά περισσότερο από 44% από το 2002. Οι βελτιώσεις αυτές παρέχουν κάποια περιθώρια ελπίδας.
Αν τα οφέλη της ιδιωτικοποίησης υπερκαλύπτουν το κόστος του νερού σε πολλές περιοχές της Αγγλίας ,είναι συζητήσιμο. Επειδή οι δημόσιοι προμηθευτές δεν επιδιώκουν να κάνουν κέρδη, θα μπορούσαν να είναι - παρά τα πολλά μειονεκτήματα - μια καλύτερη πολιτική επιλογή. Τουλάχιστον, αυτό το θέμα αξίζει τώρα μια ευρύτερη και πιο ολοκληρωμένη δημόσια συζήτηση . Ακόμη και αν δεν υπάρχουν αλλαγές που λαμβάνουν χώρα, μια σοβαρή δημόσια συζήτηση για την επανεθνικοποίηση του τομέα του νερού είναι πιθανό να έχει ευεργετική επίδραση στη βελτίωση της απόδοσης του ιδιωτικού τομέα αισθητά.
Απο τον Julian Kirchherr, πρώην επιστημονικό συνεργάτη στο Lee Kuan Yew Σχολή Δημόσιας Πολιτικής, Σιγκαπούρη.
Πηγη : the european
Μετάφραση ::Free Water Νερό για όλους De l'eau pour tous Agua para todos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου