Οι φωτογραφίες είναι από τη φωτογράφο Βούλα Παπαϊωάννου .
Μερικά στοιχεία για τις φωτογραφίες.
Οι περισσότεροι τραυματίες είχαν κρυοπαγήματα. Κάποιοι είχαν πάθει και γάγγραινα.
Στη διάρκεια των πολέμων η ζωή και οι χαρές της παίρνουν άλλες διαστάσεις.Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να "κλείσουν" τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις,να παντρευτούν ή να βαφτίσουν τα παιδιά τους.Έγιναν γάμοι και στα νοσοκομεία με ανάπηρους πολέμου.
Την πρώτη εβδομάδα του πολέμου βομβαρδίστηκαν πολλές ελληνικές πόλεις με μεγάλες απώλειες στον άμαχο πληθυσμό, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Επίσης οι καταστροφές ήταν τεράστιες.
Το χειμώνα του 1941-42 η πείνα πήρε τα χαρακτηριστικά λιμού.Οι νεκροί μεταφέρονταν με καροτσάκια. Οι περισσότεροι άνθρωποι στην πόλη προσπαθούσαν να κρατηθούν στη ζωή κουβαλώντας τα ντενεκεδάκια τους σε υποτυπώδη συσσίτια.Οι φωτογραφίες των πεινασμένων τραβήχτηκαν κρυφά και παράνομα, και στάλθηκαν στο εξωτερικό.
Όλοι οι τοίχοι των οικημάτων που χρησιμοποιήθηκαν ως κρατητήρια ήταν γεμάτοι με από τα αίματα των κρατουμένων,όπως επίσης και από τις γραφές τους.
Μετά την αποχώρηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από την Αθήνα,ξεθάφτηκαν πτώματα που βρίσκονταν σε ομαδικούς τάφους,σε πηγάδια ή σε αντιαεροπορικά ορύγματα και εκτέθηκαν σε κοινή θέα για αναγνώριση.
Οι ανταλλαγές ομήρων ξεκίνησαν πριν ακόμα υπογραφεί η συμφωνία της Βάρκιζας.
Οι ανύπαντρες μητέρες που έδιναν το παιδί τους στο βρεφοκομείο είχαν υποχρεώσεις και έπρεπε να μείνουν εκεί και να θηλάζουν και άλλα 3-4 παιδιά χωρίς επαρκή τροφή.Υπήρχε συνοδεία αστυφύλακα στη διαδρομή.Το Βραφοκομείο ο κόσμος το έλεγε "Βρεφοκτονείο" γιατί 81% των παιδιών πέθαιναν.
Μετά την κατοχή εικόνες καταστροφής και θρήνου συναντά κανείς σε όλη την Ελλάδα.Υπολογίζεται ότι από τους 880.000 νεκρούς του πολέμου οι 760.000 ήταν άμαχοι.
"Πάντοτε αγαπούσα την Ελλάδα, αυτό είναι αλήθεια. πράγματι αγαπούσα την Ελλάδα"
Βούλα Παπαϊωάννου
Photographer: Voula Papaioannou .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου